Vakantie Indonesië 2000.

 

 

Maandag 01 mei 2000

 

Begin:               Maandag, 01 mei 2000

Einde:               Woensdag, 14 juni 2000

Reisbureau:       Arke, Haaksbergen

 

 

Maatschappij

Bestemming

Singapore Airlines

AmsterdamSingapore

Silk Air

 

Singapore - Manado

Garuda

 

ManadoUjung Pandang

Garuda

 

Ujung Pandang Denpasar

Garuda

 

Jakarta Medan

Silk Air

 

Medan – Singapore

Singapore Airlines

SingaporeAmsterdam

 

 

Gemiddelde koers over de vakantieperiode: NLG 1.- ~ RP. 3500.-

Om 0740 h heeft de overbuurman ons naar het station in Enschede gebracht, daar kwamen we om 0850 h aan. Om 0810 h arriveerden Herma en Dalton. We hebben kaartjes gekocht en zijn om 0828 h vertrokken richting Schiphol.

 

Treinkaartje Enschede – Schiphol.

 

De vliegticket van Amsterdam via Singapore naar Manado en retour van Medan via Singapore naar Amsterdam hebben we reeds van Arke thuis ontvangen.

 

Vliegticket.

 

Vluchtnr.

Vertrek

Aankomst

Vluchtduur

Kosten

SQ 23

 

1230

0645*

12h

15m

 

MI 274

 

0955

1330

03h

35m

Fl.

875.-

GA

601

1320

1445

01h

25m

 

GA

637

1630

1755

01h

25m

Rp.

2.667.600

GA

180

0800

1000

02h

00m

Rp.

2.270.544

MI 237

 

2010

2230

01h

20m

 

SQ 24

 

2335

0640

13h

05m

Fl.

875.-

 

Om 1045 h kwamen we op Schiphol aan en vertrokken om ca. 1300 h met een Boeing 747 van Singapore Airlines richting Singapore. Tijdens de vlucht kon je televisie kijken of naar muziek luisteren, dat was goed geregeld. Bovendien kreeg je een map waarin aangegeven stond wat het menu je te bieden heeft. De vliegreis was goed verlopen, alleen slapen in een vliegtuig is niet voor mij weggelegd.

 

Ons vliegtuig op Schiphol.

 

Dinsdag 02 mei 2000

 

 

Om 0632 h (lokale tijd) kwamen we in Singapore aan. Ik heb op het vliegveld nog even naar Ron gezocht maar kon hem niet vinden. De tijd die we hadden alvorens te vertrekken naar Manado gaf ons de gelegenheid om wat winkels te bekijken. De Psion Revo kost hier S$ 699.- ~ Fl. 875.-. Om 1005 h zijn we in het vliegtuig (Airbus 320) gestapt richting Manado.

 

 

Om 1430 h landen we in Manado. Het krioelde van de mensen buiten de luchthaven. Er waren ontzettend veel mensen die het vervoer voor je willen regelen. Uiteindelijk zijn we met een busje naar de plaats van bestemming gegaan.

 

 

Om op de plaats van bestemming te komen heeft het heel veel inspanning en zoekwerk gekost. We hebben wel zes hotels bezocht alvorens een keuze te kunnen maken. De kamers waren in het algemeen vies. Uiteindelijk zijn we geslaagd in het maken van een keuze en deze viel op het Regina Hotel in Jl. Kol. Soegiono. Het is een schoon hotel.

 

 

We hebben een kamer met twee eenpersoonsbedden, douche en toilet, AC en TV. Het tarief was Rp. 80.000.- per dag, exclusief breakfast. Na ons geïnstalleerd te hebben zijn we onder de douche gegaan en samen met Herma en Dalton de stad ingetrokken. Na terugkomst in het hotel heb ik Tomohon gebeld. Daar vertelden ze mij dat ik de Deluxe bungalow niet kan krijgen maar in plaats daarvan wel een mooie kamer. Ik heb ze gebeld om te zeggen dat wij morgen niet kunnen komen maar overmorgen, dat was geen probleem zeiden ze. ’S Avonds hebben we samen met Herma en Dalton wat gegeten bij Sunset Café, tegenover het Novo Hotel. Het eten is spotgoedkoop ca. Rp. 50.000.- (fl. 14.-) per persoon inclusief drinken. Na wat rondgewandeld te hebben zijn we teruggegaan

naar het hotel om lekker te gaan slapen.

Woensdag 03 mei 2000

 

 

Om 0900 h hebben we ontbeten en zijn hierna naar de stad gegaan. Onderweg kwamen we in gesprek met een Amerikaanse familie (zowel man als vrouw zijn geboren in de Minahasa). Na dit gesprek zijn we met de taxi richting Garuda gegaan om een reis te booken van Manado naar Denpasar. De vliegreis is gebooked voor zondag 14 mei 2000 en kost exact, zoals op internet aangegeven, Rp. 1.333.800.- per persoon. Dalton heeft de zaak geregeld en geen korting bedongen (volgens internet was dit wel mogelijk tot 20%). Hierna zijn we naar de bank gegaan om te pinnen. We hebben het maximum Rp. 600.000.- gepind en Herma en Dalton hebben geld gewisseld tegen een koers 1 US$ ~Rp. 7.300.-, dit is wel wat weinig. Na de bank zijn we met z’n allen naar het postkantoor gegaan en daar was het weer raak. Volgens onze informatie (de Postbank in Holland) krijg je voor een cheque maximaal Rp. 1.500.000.-, maar we konden slechts maximaal Rp. 400.000.- krijgen. We hebben Dalton gevraagd om na te gaan wat hier de reden van is. Hij heeft uitstekend zijn best gedaan maar kwam helaas ook niet verder. Hierna hebben we koffie gedronken bij Sunset. Omdat we te voet de weg niet meer wisten heeft een politieagent ons begeleidt tot vlak bij het hotel. We konden hem in het openbaar geen fooi geven. Dolton kon de drang naar de familie niet langer weerstaan en wilde met Herma om 1700 h naar de familie gaan. Irene en ik zijn om 1800 h met de taxi, voor Rp. 7.500.-, naar Sunset gegaan. Hier hebben we heerlijk gegeten. Om 1930 h ging de mobiele telefoon en had ik Dalton aan de lijn. Hij vroeg waar we waren en ik zei tegen hem bij Sunset. Hij zei dan komen wij er zo aan. Om 2000 h waren ze gearriveerd. Herma en Dalton bestelden eten want zij hadden nog niet gegeten en wij hadden het eten net op.

 

 

Het werd erg gezellig want er was veel jeugd aanwezig die kennelijk wat hadden te vieren (hoogst waarschijnlijk kinderen van rijke chinezen). Ik vertelde Herma dat hier wel drie keer een muis (tikus rumah), voor onze begrippen een rat, voorbij is gekomen. Na het eten zijn we met een minibusje (Bus Kota) naar het hotel teruggekeerd. We hebben afgesproken dat we elkaar morgen om 0830 h bij het ontbijt zullen treffen.

 

 

 

De rekening is met een dag verlengd. Aanvankelijk was het de bedoeling om één dag te blijven maar vanwege de jetlag konden we het nog niet opbrengen om de volgende dag te vertrekken naar Tomohon.

Donderdag 04 mei 2000

 

Zoals afgesproken troffen we elkaar weer om 0830 h. We hebben ontbeten en nog rustig wat zitten kletsen en we hebben met Herma en Dalton afgesproken dat we de grootste koffer bij hen zullen laten dan hoeven wij er niet mee te sjouwen op onze reis door Noord-Sulawesi. Zoals afgesproken melde de chauffeur van Happy Flower zich om 0950 h en zijn we na afscheid genomen te hebben van de Musa’s vertrokken naar Tomohon.Ik heb de chauffeur (James) gevraagd of we langs een bank kunnen gaan omdat ik nog geld moest pinnen. Hij bracht ons bij een bank waar we maximaal maar Rp. 200.000.- kunnen pinnen. Dat was dus geen succes. Na het pinnen zijn we vertrokken richting Tomohon. Na een rit door de bergen kwamen we om 1100 h bij de Happy Flower aan en hebben we ons in de kamer geïnstalleerd. Het was een vreselijke kamer, geen kasten, stoelen, tafel, geen warm water en veel mieren. Bovendien slechte bedden wel voorzien van klamboes en als je tegen het bed aanstoot dan viel er troep van het plafond in bed. Het begon hard te waaien (later bleek het een aardbeving te zijn) en het hele huisje ging als een rietje heen en weer. Irene en ik keken elkaar aan en zeiden hier moeten we weg wezen. Irene keek in het dikke boek en vond vlak in de buurt Hotel Resort Gardenia. We zijn gaan wandelen op zoek naar Gardenia. Toen we het gevonden hadden wilden we niet meer weg. Gardenia Resort ligt tussen gunung Lokon (1580 m) en Mahawu (1311 m) in. Het was niet goedkoop, US$ 65.- per nacht. Dit vond ik wat veel en uiteindelijk zijn we het eens geworden, US$ 45.- per nacht voor vier nachten.

 

 

De foto hierboven geeft het zicht weer vanuit onze bungalow. De Gunung Lokon in al zijn pracht en praal, het is een rustige berg. Eens was hij actief maar dat is lang geleden. Het is ook mogelijk om de berg te beklimmen maar dat moet vanuit de andere kant gebeuren. Je moet dus eerst om de berg heen. Dit kunnen we altijd later nog doen. Later hebben we kennis gemaakt met de eigenaar. Een prachtig mannetje en hij sprak nog Nederlands ook. Hij heeft ons het e.e.a. verteld over de omgeving en zichzelf. Volgens zijn zeggen is hij patholoog-anatoom en geeft hij nog steeds college aan de universiteit van Manado.

 

 

Na kennis te hebben gemaakt zijn we het dorp ingewandeld en kwamen we een trouwerij tegen. De “ceremoniemeester” zei dat we wel mee mochten om foto’s te maken. We hadden niets bij ons en zijn als de donder teruggegaan om fototoestel en filmcamera te halen. Op de plek van de receptie gekomen mochten we alles filmen. We zeiden dat we het ook leuk vinden om het bruidspaar te filmen. Dat was geen probleem, we werden naar boven gebracht en maakten kennis met het bruidspaar. Ze plaatsten zich in de juiste positie (op bed) en wij mochten filmen. Toen we klaar waren vroeg de “ceremoniemeester” of we wilden blijven eten, wij westerlingen vinden dat opdringerig en zeiden dus nee. We zijn terug naar onze bungalow gegaan en hebben daar in het restaurant lekker gegeten, gebakken rijst met groenten erdoor en Irene saté ayam en ik saté babi. De kelner die ons bediende in Gardenia Home Stay heet Modi. Na het eten hebben we wat gekletst en zijn hierna gaan slapen. We waren erg moe. 

Vrijdag 05 mei 2000

 

We hadden de vorige avond in het restaurant met de kelner afgesproken om halfnegen te ontbijten. We hadden kennelijk de slaap zo hard nodig dat we pas om 0930 h wakker werden. Maar hier in de Minahasa is dat geen probleem, de mensen zijn zo aardig en behulpzaam (en vooral zakelijk) dat we zelfs een prachtig plekje kregen om te ontbijten. Tijdens het ontbijt maakten we kennis met de vrouw van de eigenaar (Ibu Bernadeth Ratulangi). Ze controleerde het werk van de tuinlieden. Na het ontbijt vroeg de kelner of we de omgeving willen verkennen want hij heeft een vriend die ons hierbij kan begeleiden met een busje. We zeiden oké en om 1130 h zou het busje er zijn, niet dus. We moesten nog 15 minuten wachten en daar kwam zijn vriend. We vroegen wat het kostte en na zijn vriend te hebben geraadpleegd, zei hij Rp. 125.000.- voor deze halve dag. Ik zei dat ik het te veel vond en bood Rp. 80.000.-. Ze hebben een minuut of vijf met elkaar overlegd waarna hij zei dat zijn vriend dat niet wilde en te weinig vond. Maar hij kwam niet met een tegenbod zodat wij besloten om maar met de bus (terminal) naar het meer van Tondano (Danau Tondano) te gaan. Bij het bloemenwinkeltje aan het einde van het pad, dat vanaf de grote weg toegang gaf tot Gardenia Home Stay, vroegen we aan de verkoopster waar de busterminal is. Ze zei: “terus, terus”, m.a.w. dat wij nog een heel eind moesten doorlopen. Halverwege vroeg ik nog eens aan een man en toen kwam er een mannetje aangelopen en die zei: “ik breng ze er wel heen”. We kwamen met hem aan de praat. Zijn naam is Nunus. Wij legden hem uit wat we van plan waren en hij begon te bieden. Hij vroeg Rp. 20.000.- per uur. Ik zei en als we vijf uren rekenen wat kost het dan. “Rp. 15.000.- per uur”, zei ik tegen hem. “Ja oké”, zei hij. Het was op dat moment 1230 h. Hij bracht ons naar Danau Tondano en onderweg zijn we diverse malen uitgestapt om te filmen en te fotograferen (zie film). Aan het eind van de tocht langs het Tondano meer hebben we gegeten en wel nasi putih met kangkong en ikan mas (het meest eenvoudige). Ik vroeg Nunus of hij ook wat moet eten of drinken en hij zei: “sudah makan baru saya”  (ik heb al thuis gegeten).

 

 

Na het eten zijn we verder gegaan naar Danau Linow en passeerden de desa Gasu Ratan. Dit is een plaatsje waar gas gewonnen wordt. Na Danau Linow zijn we via desa Leilem, hier worden voorbereidingen getroffen voor de huizenbouw zoals het maken van kozijnen, planken worden op maat gezaagd etc., en desa Piniling Lotta (hier bevindt zich het monument en graf van een vrijheidsstrijder (zie film)) naar desa Kali gegaan om de waterval (air terjun) Kali te bekijken.

 

 

Bij de ingang aangekomen stapten we uit de auto en gingen te voet naar de waterval. De weg erheen was erg glibberig. De waterval bijna bereikt hebbende gebeurde hetgeen al geruime tijd verwacht werd. Ik gleed uit en verrekte mijn enkel, ik stierf van de pijn en heb de tocht gestaakt want ik moest ook nog terug. Tijdens mijn val is mijn verrekijker in de diepte verdwenen. Irene en Nunus gingen verder en Irene heeft mooie filmopnames gemaakt. Even later kwamen ze terug en zijn we samen verder gegaan. Het was een barre tocht. Nunus zag dat ik het moeilijk had en hij zei dat hij mij wel wilde dragen, maar ik heb dat geweigerd, want ik ben veel te zwaar voor hem. Intussen werd mijn enkel pijnlijker en kon ik er moeilijk op lopen. Inmiddels was het donker geworden bij het bereiken van de auto en we zijn onmiddellijk richting huis gegaan. Om 1830 h waren we thuis en gaf ik Nunus Rp. 100.000.-. Hij telde het geld niet. Wij hebben om een dokter gevraagd en even later kwam dr. Ratulangi (de eigenaar) zelf en hij begon mijn enkel te onderzoeken. Je hebt niets gebroken alleen de bandlacy is behoorlijk uitgerekt en misschien gescheurd. Hij heeft mij pillen gegeven. Een grote witte voor de pijn (3x daags) en twee kleine groene om het zwellen tegen te gaan (3x daags twee). 

Zaterdag 06 mei 2000

 

 

Om 0830 h hebben wij in ons huisje ontbeten. Vanwege mijn blessure hebben we de hele dag in en om het huis rondgebracht. Ik lag op de bank achter het huisje en op een gegeven moment kwam er een Manadonees vrouwtje met een man naar het huisje naast ons kijken en we maakten kennis met elkaar. Ze vertelde dat ze Jean heet en drie maanden op vakantie is geweest in Nederland. Ze is getrouwd met een Nederlander uit Blijswijk (Rotterdam). Ze vertelde ons haar naam en zei dat ze een kind heeft, een meisje. Ze vroeg mij of ik iemand in Holland ken die in hout handelt. Ze vertelde dat ze drie soorten hout kan leveren, Meranti, Teak (kayu jati) en Bangkirai. Ik vroeg haar of je hier ook grond kan kopen en ze zei ja. Wat kost het dan vroeg ik. Ze antwoordde dat de grond goedkoop is per vierkante meter, maar dan moet het wel via haar lopen.

 

 

De rest kan bij de notaris geregeld worden, b.v. zij leent mij zogenaamd de grond, maar notarieel wordt dan vastgelegd dat de grond van mij is. Ze vertelde dat ze morgen voorbeelden van houtsoorten en tuinmeubelen mee zal nemen en een contract van iemand die hier ook grond heeft gekocht. Ze gaf mij nog haar adres, e-mail en homepage. We hebben elkaar gegroet en Irene kreeg een kus en ik een hand. Irene en ik keken elkaar aan met de gedachte dat belooft niet veel goeds. Opvallend was dat de man die haar vergezelde niets bijdroeg aan hetgeen zij allemaal te vertellen had. Aan het eind van de dag kwam Modi met de rekening van dezelfde dag want deze moest gecontroleerd en ondertekend worden. De bungalows naast ons waren allemaal onbewoond. Het was rustig op het park. Af en toe kwamen er mensen de bungalows bekijken maar even later vertrokken ze weer.

 

 

We hebben ’s avonds lekker gegeten en zijn hierna naar bed gegaan. 

Zondag 07 mei 2000

 

We hebben om 0830 h in het tuinhuisje ontbeten. De weg erheen was zwaar, vanwege mijn been, maar we zijn er gekomen.

 

 

We hebben nog met een Duitse hoogleraar en zijn vrouw gesproken, ze kwamen uit Frankfurt. Ik kreeg de indruk dat zij zich met vulkanen bezig hielden en na later vernomen werkt hij op het vliegveld, dat zei Jean tegen ons.

Jean was inmiddels bij ons op bezoek. Ze heeft het een en ander zoals gisteren afgesproken meegenomen. Ze vertelde ons dat haar man om de drie maanden hier naar toe komt. Hij is timmerman in Nederland.

 

De zaken lopen nog niet zo, zodat hij wel geld moet verdienen want met zijn geld kunnen ze heel veel doen. Er was een en al bedrijvigheid hier op het park want vandaag is er een trouwerij. De dochter van de plaatselijke tandarts trouwt. ’S middags kwamen we op onze wandeling door het park de eigenaar tegen en deze vertelde me dat dr. Sumanti mij al heeft zien lopen en morgen mij zal onderzoeken. Zo te zien heeft hij niets gebroken zei hij tegen dr. Ratulangi. Ratulangi heeft een afspraak gemaakt voor morgen. ’S avonds  hebben we heerlijk gegeten. Na het eten heb ik geprobeerd te emailen (120 MHz). Het was een ellende en toen ik eenmaal doorkwam was de server down or disconnected. We hebben nog wat gedronken en zijn daarna gaan slapen.

 

 

Maandag 08 mei 2000

 

Om 0900 h hebben we ontbeten in het tuinhuisje. Na het ontbijt zijn we om 1015 h naar het ziekenhuis gegaan waar dr. Kalaseran mij zal onderzoeken. Ratulangi heeft dit geregeld zei Bernadeth en ze gaf ons een brief mee. Bij het ziekenhuis aangekomen was er geen dr. Kalaseran. Eerst kwam er iemand en die bracht ons naar zijn kantoor en daar moesten we maar wachten zei ze. Even later kwam er een zuster en met haar moesten we een formulier invullen waarna ze ons vertelde dat dr. Kalaseran misschien om 1200 h hier is, het was op dat moment 1030 h. We hebben haar duidelijk gemaakt dat we weer naar huis gaan en om 1200 h terugkomen als dr. Kalaseran er weer is. Thuis aangekomen hebben we Yoice (secretaresse van Ratulangi) duidelijk gemaakt of ze ons wil waarschuwen wanneer er een dokter is. Om 1230 h gaf ze ons een seintje dat dr. Sumanti aanwezig is en dat ik nu bij hem kan komen. We werden door de chauffeur weggebracht naar het ziekenhuis. Op het ziekenhuis aangekomen stond dr. Sumanti al te wachten. Ik werd naar zijn behandelkamer gereden en hij onderzocht mijn been en voor de zekerheid laten we een foto maken, zei hij (hij sprak Nederlands). Ik moest eerst Rp. 15.000,- betalen voor het consult van de dokter. Bij de röntgenafdeling werd een foto gemaakt en daar moest ik Rp. 40.000,- betalen. Ik werd teruggebracht naar de dokteren daar constateerde hij dat mijn linker kuitbeen gescheurd was. Om deze te helen is het toch beter dat we het fixeren (dus in het gips), zei hij.

 

 

Dit betekent einde planning van de reis. Dus in de operatiekamer gips om het been. Er werd gips gehaald en dat kostte Rp. 122.000,-. In de operatiekamer rondkijkend was het allemaal maar een treurige boel en een vieze toestand. Ik lag op een tafel van het jaar nul. Toen was het moment aangekomen dat er gips om moest. Hij vertelde me dat hij normaal dit soort werk niet doet maar dat hij van oorsprong een chirurg is. We moesten hem maar zien als een algemene dokter. Volgens hem is het medisch gezien een mooie fractuur, die dus redelijk gauw geneest. Volgens hem moet ik 4 tot 6 weken in het gips. We kregen de rekening nadat hij gevraagd had of ik verzekerd ben, want dan gelden andere tarieven (Rp. 7.000,- tot 10.000,- per uur). De rekening was Rp. 585.000,- (fl. 173,-). We hadden niet zoveel rupiahs en betaalden alvast Rp. 500.000,-. Ik had besloten om over twee weken het gips te laten verwijderen en dan een foto laten maken, als het goed is dan een soort drukverband  en anders weer in het gips. Mijn bedoeling is om tante Martha te vragen waar ik een foto kan laten maken en de rest. Thuis aangekomen was het druk want de eigenaar had visite en hij was een beetje teleurgesteld want hij had niet verwacht dat ik mijn been had gebroken. We hebben nog wat zitten te kletsen en bij thuiskomst bracht de kelner het avondeten.

 

 

 

 

Het zag er heerlijk uit. We hebben thuis gegeten vanwege mijn blessure. 

Dinsdag 09 mei 2000

 

 

Om 0900 h hebben we ontbeten en zijn hierna naar Ratulangi gegaan om te vragen of hij weet waar we geld kunnen pinnen en of het mogelijk is om naar Pineleng te gaan om daar via de GSM contact te zoeken met Herma en Dalton. Hij gaf zijn chauffeur eerst opdracht om ons naar Tomohon te brengen om daar geld te pinnen, hij had al inmiddels gebeld om te vragen of dat mogelijk is met een Cirus credit card. We konden maximaal Rp. 800.000,- pinnen en we hebben dus twee maal gepind. Hierna zijn we naar huis gegaan en Ratulangi heeft geprobeerd contact met Dalton te krijgen. Hij heeft geprobeerd om de nicht van Dalton te bellen zowel thuis als op de universiteiten omdat wij hadden gezegd dat zij docent Engels is op de universiteit. Hij heeft zijn uiterste best gedaan maar geen enkel resultaat geboekt. Uiteindelijk heeft hij besloten om met ons naar Pineleng te gaan en daar te proberen m.b.v. de GSM contact te zoeken met Herma en Dalton. Hijzelf bracht ons erheen. Daar aangekomen hebben we geprobeerd om contact te zoeken maar  helaas “the number you are calling is temporarily out of duty” hoorde ik door de telefoon. Ik heb het drie keer geprobeerd maar geen succes. Als laatste heb ik de voicemail geprobeerd af te luisteren maar daar kreeg ik dezelfde melding.

 

 

We zijn toen naar huis gegaan. We zijn naar onze bungalow gegaan en hebben daar koffie gedronken en nog een wandeling door de tuin gemaakt. In de tuin groeit een prachtige Nangkaboom. De vrucht zoals op de foto te zien is, is nog lang niet rijp. Van de jonge nangka maakt men ook wel sayor gudeg. De rijpe nangka wordt als vrucht gegeten. De locatie van dit resort is geweldig want het uitzicht is schitterend in alle richtingen. Wat scherts onze verbazing om 1730 h kwamen Herma en Dalton met de familie langs (wat een opluchting) en wie was er ook bij, Aaltje Musa, de nicht van Dalton. Ratulangi was helemaal in een jubelstemming want hij had haar ook als studente gehad en zij erkende dat. Herma en Dalton zaten nog steeds in het Regina Hotel maar zeiden ze: “we gaan morgen naar een ander hotel” en ze gaven ons meteen het informatiefoldertje van het hotel. We hebben met Herma en Dalton afgesproken dat ze zaterdag hier de hele dag komen. Om 1820 h ging de hele familie weer huiswaarts. Om 1845 h zijn we gaan eten en hebben we na het eten nog wat gekletst en gelezen.

 

 

Om 2230 h gingen we slapen.

Woensdag 10 mei 2000

 

Om 0900 h hebben we ontbeten. Na het ontbijt zijn we bij Ratulangi achter het huis gaan zitten want daar is het lekker koel om te schrijven. Ik ben daar aan tafel gaan zitten om te schrijven en Irene is naar het dorp gelopen. Ik zat er nog maar net of de dochter van Ratulangi, Margaretta, stelde me voor aan iemand die zich bezig houdt met het toerisme in Indonesië.

 

 

We hebben een gesprek gehad over o.a. het milieu en het in stand houden van het natuurgebied Bunaken en speciaal het koraalrif. Ik heb van hem begrepen dat ze illegaal het koraalrif met dynamiet opblazen om het koraal dan te gaan verkopen. Hier is op dit moment weinig aan te doen zei hij, want het is een groot gebied en de Indonesische regering doet er niets aan. De vervuiling in Manado heeft hij wel een oplossing voor. Hij heeft de gouverneur van Manado voorgesteld om de werkzaamheden door werkeloze mensen te laten doen en ze te betalen uit wat ze in Indonesië het JPS-project noemen. Dit betekent dat ze een uurloon krijgen van Rp. 7.000,- tot 10.000,- en dat is voldoende zei hij, daar kunnen die mensen zich goed mee redden. Mochten er geen auto’s tot hun beschikking zijn dan kunnen ze het altijd nog met de dokar naar de recycling brengen.

 

 

Het probleem is Manado zelf, n.l. de bestuurders. Hij is verder bezig om ze hier in Indonesië bij te brengen wat toerisme betekent. Ik vroeg hem waarom hij geen pilotprojekten start. Hij zei: “ik heb er plenty”. Ik zei tegen hem je moet niet alleen pilotprojekten hebben maar als het projekt geslaagd is dan een afspraak maken tot het sluiten van een convenant met voorwaarden en te behalen doelen erin, zodat je de verantwoordelijke mensen erop kunt aanspreken. Dat sprak hem wel aan. Maar het grootste probleem is toch wel de mentaliteit van de mensen. We hebben afscheid genomen want hij moest zaken doen met de dochter van Ratulangi (Margaretta). In die tijd dat ik met die man gesproken heb is Irene naar het dorp gewandeld en is daar Nunus tegengekomen. Later hebben we nog wat in het overdekte gedeelte van het restaurant gezeten. Om 100 h werden we gewaarschuwd door de receptie dat er telefoon voor ons is (Herma en Dalton). Irene ging met de receptioniste mee. Bij terugkomst vertelde ze dat Herma en Dalton niet zaterdag komen maar morgen tegen 1000 h.

 

 

’S avonds hebben we lekker gegeten en zijn na een borrel genomen te hebben gaan slapen. 

Donderdag 11 mei 2000

 

Om 0900 h hebben we ontbeten. Na het ontbijt hebben we door de tuin gewandeld en onderweg een mooie vogel geobserveerd.

 

 

Om ca. 1000 h zagen we Herma en Dalton het park binnenwandelen, ze waren per taxi gekomen. We hebben gezellig met elkaar gekletst over alles en nog wat. Gisteren zijn ze verhuisd van het Regina Hotel Sunset. Om 1500 h hebben we eten besteld en om 1700 h zijn Herma en Dalton met het openbaar vervoer naar huis gegaan. Irene heeft ze tot de grote straat begeleid. Ik ben doorgelopen tot buiten de poort en kreeg visite van een paar dorpskinderen. Ze begonnen tegen mij te praten: “Turis, turis, foto turis”. Ik vertelde hen dat dit geen fotocamera is maar een filmcamera. Inmiddels is Irene teruggekeerd en op weg naar onze bungalow ben ik mijn stokje, voor de jeuk, verloren.

 

 

 

We hebben met Herma en Dalton afgesproken dat we elkaar weerzien op het vliegveld van Manado op zondag 14 mei om 1145 h. Na hun vertrek hebben we ’s avonds het SOS-nummer (031206515151) gebeld maar kregen geen verbinding. Later kwam de receptioniste (Yoice) en ze heeft de centrale gevraagd om ons door te verbinden met bovengenoemd nummer en ja hoor ik kreeg een medewerker aan de lijn. Ik heb mijn verhaal gedaan en hij zei dat als hij niets hoeft te regelen hij dan ook geen dossier voor mij opent en ik dus de rekeningen in Nederland kan declareren. Ik hoefde de verzekering niet te waarschuwen. Na het telefoongesprek hebben we op internet gekeken of er respons is gekomen van de kinderen, maar helaas. Hierna zijn we naar onze bungalow gegaan en hebben nog wat loempiaatjes gegeten.

De rekening van 11 mei 2000 werd ons aan het eind van de dag door Modi gegeven voor ondertekening. Irene heeft de rekening voor gezien getekend.

 

 

Vrijdag 12 mei 2000

 

Om 0900 h hebben we ontbeten en hierna een wandeling door het park gemaakt om nog het e.e.a. te filmen.

 

 

 

Het uitzicht op de tuin aan de achterkant van de bungalow is schitterend. Er is een grote verscheidenheid aan planten en bloemen en alles is keurig met behulp van een bordje voorzien van tekst. Over het algemeen wordt de Latijnse benaming aangegeven. De tuin is in de vorm van verschillende nivo’s aangelegd.

 

 

Vandaag maken we er een rustige dag van want met mijn handicap zijn weinig activiteiten mogelijk. Van het plan om door de Minahasa te trekken komt helaas niets terecht maar wie weet kunnen we nog op herhaling. Voor de verdere reis heeft mijn gebroken been ook nog consequenties want het bezoek aan de Bromo is voor mij ook niet te realiseren want er is veel klimwerk dus moeten we iets anders bedenken. We hebben een alternatief gevonden in een bezoek aan Trètès. Maar dit geeft helaas weer een probleem want we moeten een dag uittrekken voor het bezoek aan het ziekenhuis in Yogyakarta.

 

 

Op de foto hierboven is een sponsachtige aangroeiing op een rots te zien wat dit precies is weet niemand. Later in de middag kwamen we in gesprek met Ratulangi en we hebben het over alles en nog wat gehad. Irene vroeg waar al dat water vandaan komt. Hij zei dat op de berg Mahawu in de bossen een waterbron is. Door de eigenaar werd ons een gratis avondeten aangeboden. Hier hadden we niet op gerekend maar we vonden het erg aardig en gastvrij.

 

 

Na het eten hebben we nog wat gewandeld door het park en zijn hierna gaan slapen.

Zaterdag 13 mei 2000

 

Om 0900 h ontbeten. Tijdens het ontbijt hebben we met de Fransman en zijn vrouw (uit Malang) gesproken over de omgeving hier. Hij zei dat we naar de top van de Mehawu moeten gaan dat is heel mooi. We hebben ibu Bernadeth gevraagd of zij vervoer voor ons kan regelen om een kijkje te nemen op de top van de Mehawu.

 

 

Ze zou haar best doen maar tevens zei ze dat ze ons voor de lunch wil uitnodigen omdat er ook mensen uit België komen vandaag. We hebben niets meer van haar vernomen. Op een gegeven moment kwam Modi om te zeggen dat we op de lunch verwacht worden. Irene en ik zijn er naar toe gegaan en hebben kennis gemaakt met een uit de Minahasa afkomstige Belg (hij is arts) en zijn vriend (deze is notaris in Jakarta). We hebben gezellig gekletst en gegeten en de nodige verhalen verteld en aangeboden. We vroegen de Fransman (fotograaf, vulkanoloog) of het veilig is op Lombok en hij zei dat dat wel het geval is nu, waarop de Belg zei: “Until it happens”.

 

 

 

Toen we uitgekletst en uitgegeten waren hebben we afscheid genomen. We zaten achter de bungalow en op een gegeven moment kwam Modi met de mededeling dat de gunung Soputan is uitgebarsten. We liepen naar voren en daar stond Ratulangi, de Fransman en nog anderen te kijken naar de uitbarsting. Irene heeft een stoel en de verrekijker voor me gehaald zodat ik rustig samen met de anderen het schouwspel kan aanschouwen. Het was prachtig, wat een natuurwonder. De Fransman was in lichte opwinding want hij wist niet hoe snel hij bij de vulkaan moest komen. Hij vroeg of er nog mensen mee wilden. Ik zei ik wel oké zei hij maar ik blijf er overnachten. Vanwege mijn been en het feit dat we morgen naar Bali moeten vliegenmoest ik helaas afhaken. Irene had al bij Modi opgegeven wat we vanavond willen eten. Op een gegeven moment kwam Modi er aan en zei dat we konden eten. We gingen naar het restaurant en wat bleek we kregen een gourmet aangeboden omdat we vandaag voor het laatst waren.

 

 

We hebben na het eten Modi bedankt en hebben hierna nog even naar de gunung Soputan gekeken. Het was een schitterend schouwspel waar je maar geen genoeg van kon krijgen want uiteindelijk zie je zoiets ook niet elke dag. We zijn toch maar vroeg naar bed gegaan omdat we morgen weer vroeg op willen staan in verband met ons vertrek naar het vliegveld van Manado. 

Zondag 14 mei 2000

 

Om 1215 h kwamen we op het vliegveld aan en we werden al opgewacht door een kruier die Dalton had geregeld.

 

 

Ik stapte de auto uit en de man noemde een paar keer mijn naam. Ik zei: ja. Hij pakte de bagage en bracht het naar binnen waar Herma en Dalton op ons stonden te wachten. Dalton heeft ons ingecheckt en we zijn naar het restaurant gegaan om wat te drinken. Om 1300 h moesten we aan boord. We liepen naar de uitgang om in de bus te stappen en wie kwamen we tegen de man die een agentschap heeft op Bali en die ook zaterdagmiddag op de lunch, in Gardenia bij Ratulangi, aanwezig was. In het vliegtuig kwamen we de man uit Köln tegen. Om 1345 h ging het vliegtuig van Garuda Airways de lucht in richting Makasar (Ujung Pandang). Het was een uur vliegen naar Makasar. Aan boord kregen we een maaltijd aangeboden. Om 1445 h kwamen we in Makasar aan, daar moesten we tot 1600 h wachten, alvorens naar Denpasar te vliegen.

 

 

Op het vliegveld van Makassar hebben we nog wat rondgekeken en om 1630 h gingen we op weg naar Denpasar. In het vliegtuig hadden Herma en Dalton een man naast zich zitten die smakelijk uit zijn keel zat te schrapen. In het vliegtuig kregen we alweer een maaltijd. Om 1755 h kwamen we in Denpasar aan. Op weg naar onze bagage zei de man uit Köln of we al een hotel hadden, want dat kan hij wel voor ons regelen en voor we het wisten had hij het al geregeld. We werden in een busje naar het Dhyana Pura Hotel gebracht. Bij het hotel aangekomen zei hij dat een kamer US$ 45.- kost of we daarmee akkoord gaan. De dames gingen eerst de kamers bekijken en hebben deze, na een nauwkeurige inspectie, goed bevonden. De bedoeling was om voor één nacht te reserveren. Tijdens het eten in het restaurant hebben we besproken hoe een busje te huren. Na het eten hebben we nog wat gekletst en afgesproken dat we morgen om 0900 h zullen ontbijten. We hebben nog even rondgekeken en zijn hierna naar bed gegaan.

 

 

De rekening van de totale huisvestingskosten in Gardenia Hom Stay in de Minahasa. 

Maandag 15 mei 2000

 

Om 0900 h hebben we ontbeten en zijn hierna met de taxi van het hotel naar de stad gereden om een busje te regelen die ons door Bali en Java vervoert.

 

 

Onderweg naar de stad vroeg Dalton de chauffeur of hij ons door Bali wil toeren en naar Java wil brengen. Hij zei dat hij dat wel wilde maar dat we dat met het hotel moesten regelen. Volgens hem kostte het op Bali Rp. 220.000,-/dag en naar Java het dubbele. In de stad aangekomen hebben we flink wat dollars gewisseld want de koers was 1 US$ ~Rp. 8.696,- (bij de moneychangers). Dalton heeft bij een winkel in het Hard Rock Hotel een korte broek gekocht (van parachute materiaal), kosten Rp. 200.000,- omgerekend fl. 80,-. Hierna hebben we diverse reisbureautjes geraadpleegd voor vervoer door Bali en Java. Het was allemaal flink aan de prijs ca. Rp. 300.000,-/dag voor Bali en Rp. 500.000,-/dag voor Java.

 

 

 

Uiteindelijk hebben we besloten om met het reisbureau van het hotel verder te gaan want de auto waarmee we de stad in werden gebracht sprak ons wel aan, het busje was een Mazda met airco en veel ruimte van binnen. Bij terugkeer in het hotel zijn we naar het reisbureau gegaan en hebben daar onderhandeld. Resultaat na een uur onderhandelen Rp. 240.000,-/dag voor Bali (5 dagen) en Rp. 440.000,-/dag voor Java (5 dagen) en morgen om 0900 h vertrekken. We zijn teruggegaan naar het hotel. ’S avonds hebben we bij Made’s Warung gegeten. De nasi goreng was bijzonder lekker. Na het eten zijn we teruggelopen naar het hotel. Oorspronkelijk zouden we met de Shuttle naar Kuta gaan maar onderweg vroegen we de chauffeur waar we lekker konden eten en bracht ons naar Made’s Warung (bijkomend voordeel we konden dan teruglopen). In het hotel aangekomen zijn we naar de kamer gegaan en hebben heerlijk geslapen.

 

Dinsdag 16 mei 2000

 

Om 0740 h zijn Dalton en ik naar het reisbureau gegaan om van de manager te vernemen of hij/zij akkoord gaat met het e.e.a.. Toen we binnen waren zei de manager dat de dagen op Java Rp. 800.000,-/dag gaan kosten, nou toen hadden we een probleem. Ik zei tegen Dalton dat ik niet aan die oplichterij meedoe en hij was het met mij eens. Wij hebben wel een uur onderhandeld en het resultaat is door Bali Rp. 240.000,-/dag en van Bali tot aan Trètès (een dag) Rp. 450.000,-. We hebben om een kwitantie gevraagd met de route erop en hebben deze getekend, voorwaarde was wel dat we alles ineens betalen. Na betaald te hebben zijn we ons gaan uitchecken en om 0915 h richting Batumeer vertrokken. In Mas hebben de beide vrouwen zilver gekocht.

 

 

Irene heeft een halsketting voor mijn moeder en een bros (cicak) voor onze dochter gekocht. 

 

 

Van Mas zijn we naar Ubud gegaan en daar hebben we een museum bezocht met een expositie van schilderijen. Ubud is een kunstenaarsdorp. Hierna hebben we een restaurant gezocht waar we lekker konden eten. Het restaurant was zodanig gelegen dat we een prachtig zicht hadden over het Batumeer en de daar aanwezige vulkanen. In het restaurant rekenden ze een tax van 21% (niet te gering). Na het eten zijn we naar beneden gereden richting meer en hebben een overnachtingsplek gezocht. Het was in Kedisan een bijzondere plek met kakelende kippen en miauwende katten. We gaan dus een spannende nacht tegemoet.

 

 

Na het avondeten hebben we een wandeling gemaakt in de buurt van het hotel. De dames zijn via een sloot naar het meer gewandeld. Bij thuiskomst hebben we met z’n allen op de veranda thee gedronken en hierna zijn we heerlijk gaan slapen.

Woensdag 17 mei 2000

 

Om 0900 h zijn we vertrokken. We zijn met een bootje naar de overkant van het Baturmeer gevaren en hebben onderweg langs het meer leuke dorpjes gezien.

 

 

De bedoeling was om een bezoek te brengen aan een kerkhofje waar men de mensen niet begraaft maar ze in doeken wikkelt en in een gleuf leggen. Alvorens we het kerkhofje bereiken voeren we langs een dorpje. Dalton vroeg de stuurman of het mogelijk is om op de terugweg door het dorpje te wandelen. Hij zei dat het wel kan maar alleen onder begeleiding. De mensen zijn kennelijk toch nog toeristenschuw. Bovendien is het eigenlijk niet toegestaan om na het bezoek van het kerkhofje het dorp te bezoeken vanwege het feit dat de bevolking denkt dat de boze geesten middels dit bezoek het dorp inkomen. Volgens Dalton is het ook nog niet zo lang geleden dat men hier alleen onder begeleiding  mag komen vanwege het feit dat zich hier nog koppensnellers bevinden.

 

 

Bij het kerkhofje (dorpje Trunyan, enclaaf van pré-hindoe) aangekomen stonden al de nodige gidsen maar we hadden niemand nodig omdat niemand van ons de intentie heeft om naar binnen te gaan, alleen die indringende geur van vergane lichamen stimuleren deze gedachten niet. Op de terugweg hebben we maar afgezien van het idee om het dorpje langs het meer te bezoeken want ze stonden ons al min of meer op te wachten (al die kinderen) en bovendien moest je tussen al die huisjes lopen en dat geeft ook geen prettig gevoel. Het weer was ons gunstig gezind want we waren nog maar nauwelijks terug of het begon ontzettend te regenen. Van hieruit zijn we richting Singaraja gereden. We zijn op zoek gegaan naar overnachting en hebben dit gevonden bij Lovina Beach Hotel. Het hotel had een prachtig aangelegde tuin aan het strand grenzend en dus veel verkopers van souvenirs en dames die je willen masseren (pijitten). De kamers zijn goed. Er is ook een gezellig prieeltje waar het heerlijk thee drinken is. Het nadeel is dat de verkopers aan het strand dit plekje ook kennen en je dan vereren met een bezoekje waar je er inmiddels een aantal van achter de rug hebt. Prettig was dat er een zwembad aanwezig is zodat je zo uit zee direct het zwembad in kon. We hebben nog kennis gemaakt met een Belgisch echtpaar. Ze vertelden dat ze met Turkisch Air hier naar toe gevlogen zijn en dat het hun ontzettend goed bevallen is. In het begin dachten ze ook of het wel verstandig is om met Turkisch Air te vliegen maar het is 100% meegevallen. Wat scherts onze verbazing, bij het invallen van de avond werden we geconfronteerd met een eerder opgedane ervaring met een miauwende kat. Het was net of deze met ons mee was gekomen. Ik heb nog wat gefilmd en we zijn hierna in het restaurant gaan eten. Na het eten hebben we nog even gewandeld en dan gaan slapen.

 

Donderdag 18 mei 2000

 

Om 0900 h zijn we richting Sing-Sing waterval vertrokken. Onderweg hebben we Pura Dalem bezocht.

 

 

Dit is een tempel die door Nederlanders is opgezet. Op weg naar de Sing-Sing waterval kwamen we door desa Tenukun. Hier werd door boeren een offerfeest gehouden betreffende de irrigatie. Het moet een prachtig feest zijn geweest want er was genoeg te eten en er lag ook een “babi bakar” in één van de kraampjes.

 

 

Hierna zij we naar waterval Sing-Sing gegaan. Daar aangekomen stonden al verschillende mannen klaar om als gids ons de weg te wijzen naar de waterval. Ze waren erg opdringerig en daar hadden we geen zin in, bovendien was het niet moeilijk om de weg naar de waterval te vinden. De waterval stelt niet veel voor. We waren snel weer weg. Hierna hebben we een boedistische tempel bezocht. Het was een prachtige tempel. Tijdens ons bezoek was er een dienst aan de gang. Aan de overkant lag het boedistische klooster. Het klooster heeft een prachtig uitzicht over de sawah’s.Om 1500 h waren we terug in het hotel (Lovina Beach).

 

 

De dames hebben heerlijk in zee gezwommen. Dalton heeft zich aan het zwembad laten pijitten door één van de dames aan het strand. Volgens hem is het een heerlijke ervaring want die dames verstaan hun vak wel.

 

 

We hebben hierna een bezoek aan het restaurant gebracht om heerlijk te gaan eten. Na het eten hebben we nog wat gekletst en zijn later lekker gaan slapen.

Vrijdag 19 mei 2000

 

Om 0910 h zijn we richting Bedugul vertrokken. In Bedugul hebben we de botanische tuinen bekeken.

 

 

Het waren mooie tuinen met prachtige bloemen en verschillende soorten planten en bomen. Hier hebben we voor het eerst telefonisch contact met vrienden uit Nederland.

 

 

We hebben een restaurant gezocht (“Bedugul” Hotel & Restaurant, Bedugul – Tabanan – Bali) om koffie te drinken. Het restaurant heeft een prachtig uitzicht over het Beratan meer (Danou Beratan Candikuning). Er was wel een min puntje, de toiletten waren afgrijselijk vies, de Balikoffie was goed en de thee stonk heel apart. Hier hebben Irene en ik ons eerste ijsje gegeten.We hebben geluncht bij Pacun Mountain resort. Hier hebben Dalton en ik onze eerste cendol gehad. Hierna begonnen de problemen met de chauffeur. Hij wilde dat we naar een ander restaurant gingen i.v.m. zijn commissie of iets dergelijks. Na het eten hebben we een bezoek gebracht aan de tuin van de Sultan in Tamanayun. Helaas konden we het huis van de Sultan niet bekijken. Na dit bezoek zijn we richting Taman Wisata “Tanah Lot” gegaan. Het was er niet zo druk en evenmin indrukwekkend. De dames liepen naar de rotsen en hadden een prachtig zicht over de toch wel wilde zee met redelijke hoge golven.

 

 

Wat ook opviel was dat er vrouwen waren die met een mandje de rotsen aftasten naar ik denk krabbetjes of mosselen.

 

 

Ik heb er nog wat gefilmd maar erg spectaculair was het er niet. Het gedrag van de chauffeur werd er niet beter op toen we hem mededeelden dat we niet hier in Tanah lot wilden overnachten.

 

 

Onze bedoeling is om zover mogelijk richting Gillimanuk te gaan i.v.m. de oversteek naar Java. We zijn op het eind van de middag op zoek gegaan naar overnachting en na de 4e poging zijn we geslaagd bij Hotel Pantai Medewi, Pantai Medewi, Pekutatan, Jembrana – Bali.

Zaterdag 20 mei 2000

 

Om 0900 h hebben we uitgechecked bij Hotel Panta Medewi. Natuurlijk hadden we weer problemen met de gisteren gemaakte afspraken. We hebben de vorige dag met de baliemedewerker afgesproken dat de overnachting US$ 45,- min 30% discount en inclusief tax zou zijn, dus moet elk van ons US$ 31,50 betalen, de medewerker met wie we nu willen afrekenen zei dat dat niet het geval is en dat er wel tax betaald moet worden dus moesten we totaal US$ 78,- betalen.

 

 

We hebben ons ongenoegen kenbaar gemaakt en hebben gevraagd of de medewerker met wie wij gisteren de zaak hebben geregeld er niet bijgehaald kan worden zodat hij dan maar moet zeggen wat er fout is gegaan.

 

 

Het duurde ons te lang want dit oponthoud gaat natuurlijk van onze tijd af en daar waren we niet gelukkig mee zodat we een voorstel deden om het verschil te halveren. Daar ging de leiding niet mee akkoord. Later zei hij oké geef mij dan US$ 70,-, dat is de man US$ 35,-. Om van het gezeur af te zijn hebben we ingestemd. Om 1000 h reden we weg richting Singaraja om aan de andere kant van het eiland te overnachten. Vanmiddag wilden we het nationale park bezichtigen. Onderweg kregen we pech met de bank, in de auto, waarop ik zat. Volgens de chauffeur zijn de bouten eruit getrild. Hij heeft provisorisch de bank met geplastificeerd draad vastgezet. Irene en ik hebben van plaats gewisseld. We zijn doorgereden om te overnachten in het Matahari Beach Ressort. Onderweg hebben we een ongeluk gezien, vermoedelijk zijn twee motoren tegen elkaar op gereden.

 

 

De motorrijders rijden hier ook als gekken. Het duurde vrij lang voor we het hotel vonden en hebben dan ook intussen naar wat anders gekeken, maar konden niet slagen. Toe we Matahari vonden en naar de prijs van de kamers vroegen schrokken we ons dood, en kamer kost US$ 170,-/nacht. We zijn snel weer vertrokken en vonden Taman Selini in desa Pemuteran. We hebben hier twee kamers gehuurd voor één nacht en de kosten zijn US$ 45,-/nacht. ’S middags hebben we in het restaurant gegeten en Dalton heeft de chauffeur nog geholpen om de bank te repareren. Ik ben verder gegaan met mijn verslag en de dames zijn samen met Dalton in zee gaan zwemmen. Na een korte tijd kwamen de dames weer terug want volgens hun zeggen werden ze geprikt. Bij navraag blijken dat, kleine kwalletjes te zijn. Het is een prachtig resort met mooie huisjes, Ac en goede bedden. De douche en het toilet zijn achter het huisje gesitueerd in de openlucht. Voor deze prijs is het een goede accommodatie. 

Zondag 21 mei 2000

 

’S morgens zijn we om 0545 h opgestaan en om 0630 h werd het ontbijt gebracht op de veranda. Om 0700 h hebben Dalton en ik afgerekend en kwamen hierdoor aan de praat met de eigenaresse. Ze is een Sumatraanse en getrouwd met een Griek. Ze heeft 14 jaar in Griekenland gewerkt voor een firma uit Indonesië. In 1997 heeft ze dit resort opgebouwd en nu is ze bezig om een zwembad aan te leggen. Ze heeft in Athene gewoond en tijdens het praten gaf ons een kaartje, mochten jullie in Athene komen dan weten jullie ons te vinden. Ze heeft ook een e-mail adres. Ze vertelde dat haar zoon bezig is om provider te worden want op dit moment zijn er veel problemen met internet. Om 0740 h zijn we uit Taman Selini vertrokken. We hebben de vorige avond met de chauffeur afgesproken om 0700 h te vertrekken maar hij was een half uur te laat. Inmiddels heeft de chauffeur de bank gerepareerd. De weg naar Gilimanuk was geen mooie weg, het wegdek zat vol met gaten, maar de omgeving was ontzettend mooi veel palmbomen en prachtige sawah’s. Om ca. 0900 h waren we in Gilimanuk.

 

 

Daar hebben we even rondgekeken en onze kennis in Yogyakarta gebeld i.v.m. een busje voor onze verdere reis op Java. Ik zou hem doorgeven waar we zitten als we in Trètès zijn. Om 0930 h konden we aan boord. De overtocht duurde een half uur. Het was een slecht onderhouden boot. Om 1020 h kwamen we op Java aan en reden richting Trètès. We hebben onderweg koffie gedronken en de chauffeur is gaan eten. Hierna zijn we verder gegaan. Om 1300 h besloten we te eten in een restaurant direct aan zee. Het restaurant heet Rumah Makan Papin Carita in Situbondo. We hebben daar Padang eten besteld, dat betekent dat je alleen dat betaalt waar je van gegeten hebt. De gerechten werden allemaal in schaaltjes opgediend. Hier is het de eerste keer dat ik Es Kopyor heb gedronken, het was heerlijk.

 

 

Het eten heeft ons Rp. 56.000,- gekost (geen geld). Na het eten gingen we zonder te stoppen richting Trètès.

Bij het naderen van onze eindbestemming wist de chauffeur het niet meer zo goed en moesten we de weg vragen. Maar het was niet zo moeilijk want Irenen had al uitgezocht dat we goed gingen, richting Prigen. In Trètès aangekomen moesten we een hotel zoeken. Het hotel uit het boek bleek gesloten te zijn dus moesten we wat anders zoeken. We kwamen bij hele enge mensen terecht en daar zijn we onmiddellijk weggegaan. Uiteindelijk kwamen we in Tanjung Plaza Hotel aan (kosten Rp. 127.600,-/nacht). Ik heb intussen mijn kennis in Yogyakarta gebeld en hem het e.e.a. doorgegeven. Tevens heb ik hem gevraagd of de prijs van het busje all-in is. We hebben mijn zoon gebeld i.v.m. zijn verjaardag. Tevens heb ik hem doorgegeven dat de telefoon niet meer functioneert. Na te hebben afgesproken dat we om 2000 h zullen dineren zijn we teruggegaan naar de kamer. Op een gegeven ogenblik ging om ca. 1945 h de telefoon op de kamer, mijn kennis was aan de telefoon. Hij zei dat de man uit Jakarta geen zin heeft om ons door Sumatra te begeleiden vanwege de situatie daar. Hij adviseerde ons om met het vliegtuig van Jakarta naar Medan te gaan. Wij zijn na het telefoontje gaan eten en tijdens het eten werd ik gebeld door een zekere Yvonne uit Malang. Zij vroeg of we nog vervoer nodig hebben. Ik heb afgesproken dat we morgen om 0900h een busje nodig hebben. Yvonne zei morgen om 0900 h staat er een busje bij het hotel. Na het eten hebben we nog wat rondgewandeld en zijn hierna gaan slapen. 

Maandag 22 mei 2000

 

’S morgens om 0900h gingen wij ontbijten en tijdens het ontbijt zag dat er een busje vóór het hotel stond.

 

 

Het bleek dat Yvonne haar zoon en een kennis van haar heeft gestuurd om ons op te halen. Om 0930 h vertrokken wij uit Trètès, het regende. Om ca. 1100 h kwamen we bij tante Martha aan in Soerabaya aan de Bogowonto 2. Ze lag op de bank, ze was ziek, maar ze herkende ons wel. Er was een verpleegster die voor haar zorgde en haar nicht Jule (Juliana) was ook aanwezig.

 

 

Ze vertelde dat tante Martha een zeer hart heeft (naweeën van de situatie met oom Cris). We hebben wat fris gedronken met de nodige koekjes erbij. Irene heeft Jule de foto’s laten zien want tante Martha kan niet meer zo goed zien. Ze is diabetes. Het huis in Trètès wordt gerenoveerd want het hout begint te rotten.Hierna zijn we naar de Oganstraat 11 gegaan om het huis waar ik vroeger met mijn ouders heb gewoond te filmen. Het leek erop of er op dat moment niemand meer woont. Hierna zijn we richting het ereveld (Kembang Kuning) gegaan. Op deze begraafplaats ligt de vader van Dalton begraven. Het ereveld is prachtig onderhouden ook natuurlijk vanwege de internationale bezoeken.

 

 

Volgens de beheerder liggen er 5040 mensen. Bij het verlaten van het kerkhof kwamen we midden in een begrafenisstoet terecht. Na verloop van tijd op weg naar de stad kregen we een lekke band. De reparatie heeft wel twee uur geduurd. Lodi (de zoon van Yvonne ) moest met de band met een lokaal busje naar de reparateur. Na deze averij zijn we naar William Booth gegaan, het hospitaal waar ik geboren ben hier opvolgend heb ik de Jembatan Merah (Rode Brug) en het oude station van Gubeng gefilmd voor mijn vader die daar herinneringen aan heeft. We waren het met elkaar eens om wat anders te eten dan rijst en besloten om naar Mcdonalds te gaan. Hier hebben we patat met kip nuggets gegeten en advocado gedronken. Het was een enerverende dag met toch wel redelijk wat emoties gezien de herinneringen van Soerabaya. Na Mcdonalds zijn we richting Malang gegaan, naar het guesthouse van Yvonne en Cris. 

Dinsdag 23 mei 2000

 

Om 1000 h vertrokken we naar de stad, hier hebben we bij Toko Oen koffie gedronken en wat heerlijke koekjes gegeten.

 

 

Hierna hebben we gewinkeld. Bij Sarina hebben we que que gekocht. Na het winkelen gingen we richting Batu. Na een tijdje kwamen we bij club Bunga aan maar zijn gauw verder gegaan want het was er veel te duur. We hebben later in het Kusama hotel gegeten, het eten was erg lekker. De omgeving is ontzettend mooi. Na het eten zijn we naar airterjun Carbon Rondo gegaan. Het is een schitterende waterval die overgaat in een stromende beek met kristalhelder water.

 

 

Op weg naar huis zagen we een landbouwer zijn goederen transporteren met een pikulan.

 

 

Na het bezoek aan de waterval zijn Irene en ik naar het internetcafé geweest en hebben daar het nieuws van de emailbox gelezen. Paul schreef over de ramp in Enschede. Dennis berichtte ons dat hij een nieuw meisje heeft leren kennen (een Servische). We zijn hierna naar huis gegaan en hebben lekker gegeten. Yvonne heeft gado-gado gemaakt en lodeh-nangka met witte rijst. ’S avonds na het eten hebben we nog ontzettend gelachen met Herman en Dalton die verhalen vertelden over een neefje van hun. Later op de avond hebben we met Yvonne afgerekend (Rp. 804.000,-). Overnachting kost Rp. 75.000,-/nacht en het busje kost Rp. 200.000,-/dag (fl. 57,-/dag).

 

 

Afgesproken is om met Cris (man van Yvonne) naar Yogyakarta en verder te gaan. De prijs van het busje is inclusief brandstof maar exclusief parkeren, tol etc. 

Woensdag 24 mei 2000

 

Om 0830 h hebben we ontbeten. Yvonne zei dat Cris met de auto naar de garage is om e.e.a. te laten repareren. Volgens hem zijn er twee nieuwe banden opgezet.

 

 

Om 1100 h zijn we vertrokken richting Yogyakarta. Het was een echte reisdag. Vandaag was het opschieten geblazen want het is een niet te grote afstand maar de wegen laten een te grote snelheid niet toe.

 

 

Er werd dan ook veel geslapen en naar het prachtige landschap getuurd. We hebben even gestopt om te eten en zijn onmiddellijk weer verder gegaan. Om ca. 2000 h kwamen we bij onze kennissen aan en daar werden we hartelijk en gastvrij ontvangen. We hadden elkaar veel te vertellen want er is natuurlijk veel gebeurd voor beiden in Indonesië. Het is behoorlijk warm in Yogyakarta en het huis van onze kennissen had geen enkele vorm van koeling. Het was een lange dag vandaag en wij waren allemaal erg moe. Onze kennissen hadden voor eten gezorgd. We hebben gegeten en nog wat gekletst. De hulp in het huis heet Pur. Ze is een jonge getrouwde vrouw en ze heeft een dochtertje.

 

 

Pur heeft voor ons gekookt en lekker ook. Ze is een hard werkende vrouw. ’S morgens staat ze vroeg op en gaat dan eerst naar de markt hierna doet ze de tuin en de was. Onze kennis zei als je iets speciaals wil dan moet je dat bijtijds zeggen want dan regelt Pur dat. Na dit gezellige gesprek hebben we gedoucht en zijn heerlijk gaan slapen.

Donderdag 25 mei 2000

 

Om 0830 h hebben we samen met onze kennissen ontbeten en om 0915 h zijn we begonnen aan de reis Yogyakarta – Magelang – Ambarawa – Salatiga. In Ambarawa hebben we een bezoek gebracht aan het plein waarover mijn vader het met ons heeft gehad.

 

 

Ik heb het plein uitgebreid gefilmd. Na Ambarawa gingen we richting Salatiga, de trip duurde ca. een half uur. Ik had vergeten het adres van Tina mee te nemen en heb Ben gebeld en hem gevraagd om in mijn tas te kijken en het adres op te sporen. Nadat het adres bekend was heeft Cris (onze chauffeur) de weg gevraagd. Op het adres aangekomen hebben Cris en Dalton het huis gezocht. Even later kwam Tina naar buiten en verwelkomde ons. In haar huisje aangekomen kregen we wat te drinken en zag ik iedereen druk heen en weer lopen van de huiskamer naar de keuken en visa versa. De reden van deze bedrijvigheid was dat eten geregeld moest worden en ja hoor even later werd het tafeltje gedekt met de nodige gerechten.

 

 

Op een gegeven moment werden we gevraagd om het eten op te scheppen, het zag er heerlijk uit. Na het eten heeft Irene de foto’s aan Tina laten zien die het op haar beurt doorgaf aan alle andere aanwezigen. Na ca. een uur zijn we naar het kerkhof gegaan en hebben daar het graf van opa en oma bezocht.In hetzelfde graf lag ook de moeder van oma Painem (mijn oma) n.l. oma Denok (mijn overgrootmoeder). Naast hun graf lag het graf van de vader van de vader van oma Painem. Het graf van de vader van oma Painem lag een eindje verder.

 

 

Na het bezoek aan het kerkhof hebben we Tina en Alvin thuis afgezet en zijn na afscheid genomen te hebben doorgereden naar huis. De reis terug van Salatiga – Ambarawa – Magelang – Yogyakarta heeft ca. twee en een half uur geduurd. In Yogyakarta aangekomen zijn we rechtstreeks naar het station gegaan om kaartjes te kopen voor de treinreis van Yogyakarta naar Bandung. In het stationsgebouw konden we informatie omtrent de reis krijgen maar de kaartjes moesten we in een ander gebouw kopen. De prijs was Rp. 130.000,-/persoon, inclusief airconditioning, een maaltijd en drinken. Om 1830 h kwamen we bij onze kennissen aan en konden meteen aan tafel. We hebben onze belevenissen van de dag verteld, zijn gaan douchen en lekker gaan slapen.

Vrijdag 26 mei 2000

 

Om 0900 h hebben we ontbeten en zijn hierna vertrokken naar het winkelcentrum Matahari. Omdat we ook een bezoek wilden brengen aan de batikschilderijen is onze kennis ook meegegaan.

 

 

Voor we naar het winkelcentrum gingen kwamen we langs een bank en zagen de volgende koers van de dollar: 1 US$ ~ Rp. 8.350,-. Gezien de situatie in Zuid-Sumatra zijn we naar een agentschap gegaan om een vliegreis te booken van Jakarta naar Medan. De reis kostte Rp. 1.135.272,-/persoon. Als ik met VISA wilde betalen dan moest ik 3% meer betalen, dus heb ik cash betaald en kreeg 2% korting. Na de booking gingen de dames winkelen. We hebben nog heerlijke capucino gedronken en zijn hierna naar het Pesta Perak restaurant gegaan om wat te eten.

 

 

Na het eten zijn we naar huis gegaan want ik moest om 1700 h in het ziekenhuis zijn. In het ziekenhuis aangekomen werd mij gezegd dat ik pas om 1800 h geholpen wordt. Intussen kon ik wel alvast een foto laten maken op de röntgenafdeling. Nadat ik de foto heb laten maken moest ik terug naar de dokter die inmiddels de nodige gegevens van mij had. Hij liet me zien wat het resultaat was en zei dat ik hoogstwaarschijnlijk in het gips moet blijven. Ik zei dat het erg vervelend is om in Indonesië zolang in het gips te moeten lopen omdat het erg jeukt met die warmte. Hij had er alle begrip voor en zei dat ik dan met een drukverband en krukken moest lopen. Ik vertelde hem dat ik hoge bergschoenen bij me heb en dus een goede steun heb voor mijn been. Hij zei als je me belooft dat je het drukverband en die schoenen gebruikt met de wandelstok dan is het goed, uiteraard beloofde ik hem dat. Hij schreef me nog wel calciumtabletten voor, voor een maand, en toen verwijderde de verpleegster het gips van mijn been en bracht een drukverband aan. Hierna gingen we naar de apotheek om de medicijnen te halen en te betalen. Totaal was het Rp. 380.000,-. Ik was zo blij als een klein kind. Van de verpleegster moest ik de dokter nog even groeten en die zei: "Nou tot in Amsterdam dan”. We zijn naar huis gegaan en hebben nog wat gekletst.

 

 

Iedereen was verbaasd dat ik geen gips meer om het been had. Ik heb het e.e.a. uitgelegd en iedereen dacht er het zijne van.

Zaterdag 27 mei 2000

 

Om 0900 h zijn we vertrokken richting Burubudur. Bij de Burubudur aangekomen heeft Dalton eerst een petje gekocht i.v.m. de brandende zon die op je hoofd brandt.

 

 

Na kaartjes te hebben gekocht zijn we naar de tempel gegaan en hebben daar gefilmd. Ik ben tot de eerste verdieping gegaan en heb daar gezellig met Cris gekletst, op een bankje in de schaduw, over de situatie in Indonesië.

 

 

Hij vertelde mij als je een baan wil hebben bij de regering dat je dan eerst Rp. 200.000,- moet betalen. Dit is het probleem want nu word ik corrupt omdat ik dat geld terug moet verdienen want als ambtenaar verdien je niet zo veel. Ik heb Irene en Cris gevraagd of ze voor mij willen kijken of het verhaal van de gebroeders van Erp nog te vinden is, want dit verhaal stond bij de vroegere ingang van de Burubudur. Hierna zijn we naar het restaurant gegaan om wat te drinken. Terwijl we van ons drankje zaten te genieten verzamelden zich de nodige verkopers om ons heen. Na deze ontspanning zijn we richting MD Silver vertrokken.

 

Hier kregen we een rondleiding om inzicht te krijgen in de procesgang. Na de rondleiding

gingen we naar de winkel om het e.e.a. te bekijken en om uiteindelijk ook wat te kopen. Herma kocht een paar oorbellen en Irene was erg geïnteresseerd in een armband, maar de goede man wilde niet onderhandelen dus ging de armband niet door. Hierna zijn we naar het restaurant (Palm House) gegaan om wat te eten. Tegenover dit restaurant is het hotel Sriwijaya (vroeger een guesthouse) en daar hebben Herma en Dalton de vorige keer overnacht. Na het eten zijn we naar het batikken gaan kijken.

 

 

“Para ibu harus bekerja keras”. We hebben eerst mooie batikschilderijen bekeken en zijn later naar de batikwinkel gegaan om daar wat te snuffelen maar niemand kon daar slagen. Na het batikbezoek zijn we richting stad gegaan, naar Matahari, om Dalton’s broek die korter gemaakt moest worden op te halen. Na dit intermezzo zijn we naar huis gegaan en hebben met z’n allen gegeten en nadien hebben we nog wat gekletst.

Zondag 28 mei 2000

 

We hebben om 0800 h ontbeten. Het is vandaag de verjaardag van Herma. Onze kennis en Irene hebben de stoel met slingers versierd. We hebben Herma en Dalton gefeliciteerd. Om 0930 h hebben we met Cris afgesproken, want om 1000 h begon de voorstelling van de dansen in de Kraton. Toen we bij de Kraton aankwamen en kaartjes wilden kopen zei de kassière dat de voorstelling pas om 1100 h begint, dat was dus jammer. We hadden geen zin om zo lang te wachten want dan schuift de planning te veel op. We besloten om naar het strand te gaan en wel naar Baron. Het was ca. anderhalf uur rijden door de bergen. Het is een schitterende route. In Baron aangekomen hebben eerst wat gedronken.

 

 

Hierna zijn we naar de vismarkt gegaan, er was ontzettend veel vis te koop. Ze hadden ook een haai gevangen en die moest natuurlijk gefilmd worden.

 

 

Na de vismarkt gingen we wandelen langs het strand. Opvallend was dat niemand zwemkleding aan had, ze gingen allemaal in hun gewone kleding het water in. Later zag ik een bord waarop stond dat het verboden is om hier te zwemmen. Het was ontzettend druk allemaal gezinnen die en dagje uit zijn. Aan het strand lagen ook veel vissersscheepjes.

 

 

Na nog wat langs de kraampjes gelopen te hebben zijn we ergens gaan zitten om wat te eten. We hebben een grote vis besteld en die met drie man (Cris, Dalton en ik) gegeten. Irene nam soto en Herma nasi goreng.

 

 

Na het eten zijn we vertrokken naar de stad. In Yogyakarta hebben we Cris gevraagd of hij nog even langs MD Silver wil rijden want Irene en ik wilden nog een armband voor Irene en Herma (voor haar verjaardag) kopen. Na MD Silver zijn we naar huis gegaan. Thuis aangekomen hebben we ons wat opgefrist en netjes aangekleed want we werden allemaal door Herma getrakteerd op een etentje. Om 1830 h was Cris terug en gingen we op weg naar Pesta Perak. De heer des huizes, Dalton en ik gingen met Cris mee en de vrouwen gingen te voet. Na het drinken besteld te hebben kreeg Herma haar cadeautjes aangeboden, van ons een zilveren armband en van de vrouw des huizes een prachtige waaier. Na het eten zijn we naar huis gegaan. Ik ging met de chauffeur mee en de rest ging te voet. Thuis aangekomen hebben wat gekletst en zijn even later naar bed gegaan.

Maandag 29 mei 2000

 

Om 0800 h hebben we met Cris afgesproken dat hij de bagage kan komen ophalen. We zijn ook om 0800 h gaan ontbijten, omdat het de laatste dag was had de heer des huizes door Pur bubur kacangijo laten maken. Het smaakte heerlijk. Het duurde even voor dat Cris kwam. Om 1030 h kwam Cris. De reden dat hij zo laat is lag in het feit dat hij buikpijn had gekregen van de santen in de kolah-kolah daar is hij naar zijn zeggen gevoelig voor. De bagage wordt snel in de auto gepakt, we groeten hem en wensen hem een goede reis naar Bandung. Om 1145 h vertrokken we naar het station. De zus van de heer des huizes en ik gingen met de eigenaar en zijn vrouw mee in de auto en de rest ging te voet. We zijn het station ingelopen en hebben daar rustig gewacht op de anderen. Toen ze arriveerden zeiden we dat de trein al was vertrokken. Terwijl we zaten te wachten op de trein maakten we kennis met een stel uit Veenendaal (bij Utrecht). Hij was vier dagen behoorlijk ziek geweest in Yogyakarta. Op het station waren meer Nederlanders aanwezig. Om ca. 1250 h kwam de trein binnengerold.

 

 

We namen afscheid van de achterblijvers in Yogyakarta en gingen aan boord van de trein. Bij het binnenstappen zei één van de Nederlanders, Tukkers zeker uit Twente. We zochten onze plaatsen op (10 A,B en 11 A,B).

 

 

 

We groeten achter het gesloten raampje, want de coupé was voorzien van AC, voor het laatst de achterblijvers en vertrokken richting Bandung. We zaten net drie kwartier in de trein en kregen alweer eten aangeboden. Het is een prachtige trip door de sawah’s en de bossen echt het ongerepte. Tijdens de reis heeft Irene nog met de Nederlanders gesproken en het bleken marinemensen te zijn. Één van hen kwam uit Hengelo (o) en woont in de Geerdinksweg. Voordat we Bandung binnenreden gingen we door de Prianger, het was schitterend , de bergen, de bossen en de sawah’s.

 

 

Het was jammer dat het al donker begon te worden, zodat er niet gefilmd kon worden. Ik heb het wel gedaan en ben dan ook benieuwd hoe het e.e.a. eruit zal zien. Om ca. 1945 h kwamen we in Bandung aan hier werden we opgewacht door een broer van Yvonne uit Malang. Hij stond daar met een bord waarop geschreven, Mr Jim. Hij heeft ons naar de auto gebracht en vertelde dat hij ons ergens anders heen brengt i.v.m. het feit dat ons eerste onderkomen niet beschikbaar is vanwege de renovatie. Bij het guesthouse aangekomen zijn de vrouwen en Dalton de kamers gaan controleren. Na verloop van tijd kwamen ze terug en zeiden dat het prachtige kamers zijn maar zonder AC. De kamers kosten voor resp. Dalton en ik, Rp. 75.000,- en Rp. 80.000,- per nacht. Ik ben mee naar boven gegaan en we hebben ons geïnstalleerd. We moesten nog eten maar dat was geen probleem want de eigenaresse had nog wel wat al waren het maar twee gerechten. Het enige probleem was dat we geen bagage hadden en dus niets konden doen. We hebben thee gedronken en even later konden we aan tafel. Om 2230 h kwam Cris met de bagage en dat was een opluchting. Even later na wat televisie gekeken te hebben zijn we naar bed gegaan.

Dinsdag 30 mei 2000

 

Om 0800 h hebben we ontbeten en ’s morgens wat rustig aan gedaan. Irene heeft wat met de eigenaresse gepraat en ik mijn verhaal met het e.e.a. aangevuld. Om een uur of elf kregen we thee met pisang goreng. Herma, Dalton en Irene waren bezig om de dagen dat we in Bandung zijn met uitstapjes in te vullen. Ik ben verder gegaan met het schrijven van mijn verhaal. Even later kwam Dalton binnen om hetgeen zij op papier hebben gezet met mij te verifiëren. Om 1345 h kwamen Cris en Edwin (broer van Yvonne). We hebben nog het e.e.a. met hun besproken wat de invulling van die dagen betreft. Ik vroeg aan Edwin hoe ver Linggarjati hier vandaan is, hij zei ca. 130 km. Ik bracht in de groep dat ik daar wel graag heen wil vanwege de historische betekenis. Indonesië (Soekarno) en Nederland hebben daar n.l. het verdrag van Linggarjati getekend. De voorbereiding van de overdracht van Nederland aan Indonesië (onafhankelijkheid). Edwin zei dat het daar ook mooi is en er is een museum over deze geschiedenis te bezichtigen. We hebben met elkaar nog even gediscussieerd over het wel of niet naar Carita gaan en zijn er vanwege de tijd nog niet uitgekomen. Om 1145 h zijn we in het busje gestapt richting de Angklungvoorstelling.

 

 

Alvorens de voorstelling begon hebben we een kijkje genomen in de Angklungshop. Er was van alles te koop.

 

 

Het was een prachtige voorstelling. Tijdens ons bezoek aan deze voorstelling was er ook een grote groep Nederlanders aanwezig. De voorstelling was in twee gedeelten.

 

 

In de pauze hebben we in de shop een angklung voor de kleinkinderen gekocht. Voor ons zelf hebben we twee Wayang Golek gekocht. Ik vroeg de verkoper of hij ook het verhaal heeft dat bij die poppen hoort. Hij zei dat het verhaal in een boek staat, dat hij in Australië heeft gekocht. Hij zei: “Wacht maar even dan haal ik het boek wel op”. Het bleek dat het boek geschreven is door een Nederlander, een zekere Peeter Buurman. Ik heb het boek en het bijbehorende ISBN-nummer gefilmd. Hij heeft de poppen keurig ingepakt in een doos. Het tweede deel bestond uit een Angklungdemonstratie.

 

 

Na de demonstratie zijn we alvorens naar huis te gaan langs het huis van Dalton, waar hij vroeger gewoond had, gereden. Ze waren bezig met de renovatie. In het guesthouse aangekomen hebben we ons wat opgefrist en andere kleren aangetrokken om dan vervolgens in de stad te gaan eten. We hebben Cris en Edwin gevraagd of ze ons bij een Sundanees restaurant willen afzetten. Na het eten zijn we direct naar huis gegaan. Thuis hebben we nog wat capucino gedronken, fruit gegeten (papaya en salak) en naar het nieuws gekeken. Hierna zijn we naar bed gegaan.

Woensdag 31 mei 2000

 

Om 0815 h hebben we ontbeten. Om 0900 h zijn we vertrokken maar moesten weer terug en van auto wisselen want de auto van Cris had een lekke radiator. Om 0930 h zijn we richting theeplantages bij Puncak gegaan. In de tekst op onderstaande foto moet "in Lembang" verwijderd worden.

 

 

Hier hebben we het graf van K.A.R. Bosscha bezocht.

 

 

Het verhaal wil dat Bosscha samen met een Duitser en een Chinees het theeplantje naar Indonesië heeft gebracht.

 

 

Hierna zijn we naar het huis van Bosscha geweest, het is slecht onderhouden.

 

 

Na gefilmd te hebben zijn we weer naar Bandung gegaan en hebben we wat bij KFC gegeten. Na het eten zijn we richting Ciater Spa gegaan en daar hebben Herma, Dalton en Irene in het warme zwavelbad gezwommen.

Het is een prachtige omgeving. Het heeft iets van een rustoord voor Chinezen.

 

 

Op het moment dat we er waren waren ze bezig met het aanleggen van een nieuw bad. Het parkeergeld was Rp. 19.000,- en de toegang tot het bad Rp. 10.000,-/persoon. Na het zwemmen hebben we in het restaurant nog wat gedronken en hierna zijn we vertrokken naar huis. Thuis aangekomen hebben Cris en Edwin ons afgezet en hebben we nog wat heerlijke hapjes gegeten en een lekker pilsje gedronken. Dalton heeft telefonisch contact gezocht met Sibaru, de man die ons op Sumatra zal rondrijden. Hij zei tegen Dalton dat een busje huren plus huisvesting en breakfast Rp. 1.800.000,- kost voor zeven dagen per persoon. Dalton zei dat hij morgen om dezelfde tijd zal terugbellen. We hebben het met elkaar besproken en besloten dat we alleen gebruik willen maken van het vervoer en dat ons door onze kennis is gezegd dat het busje Rp. 250.000,-/dag kost. We hebben nog wat gekletst en zijn later naar bed gegaan.

Donderdag 01 juni 2000

 

Om 0830 h hebben we ontbeten en om 0900 h zijn we vertrokken richting stad om een nieuwe huisvesting te zoeken want we moeten morgen hier weg zijn omdat er 25 vrouwen komen logeren. We hebben twee guesthouses en een hotel bekeken en de keuze is op het hotel gevallen. Het betreft een kamer met AC, kosten Rp. 180.000,-/dag. Hierna hebben we koffie gedronken bij een prachtig Chinees restaurant en zijn daarna vertrokken naar Alu-Alun, een winkelcentrum.

 

 

Irene heeft hier een paar open schoenen en ik heb voor de handigheid een rekenmachientje gekocht. Na het winkelen hebben we gegeten bij hetzelfde Chinees restaurant. Na gegeten te hebben zijn we naar het gouvernementsgebouw gegaan (Gedung Saté).

 

 

Het gebouw is ca. 100 jaar oud. We hebben daar het e.e.a. gefilmd. Hierna zijn we naar de ITB (Instituut Technologie Bandung) gegaan.

 

 

Het was een vieze boel op de campus van de Technische Hogeschool. Overal waren de vuilnisbakken overvol en lag er her en der troep op de grond. Ik heb nog met iemand gesproken die de universiteit van Camebridge vertegenwoordigt. Hierna zijn we naar de Jeansstraat gegaan. Daar heb ik twee T-shirts gekocht. We zijn even later naar Gramedia gegaan om het boek te kopen van Peeter Buurman die verhalen over Wayang Golek schrijft. Bij de informatie wisten ze mij te vertellen dat het boek nu niet meer leverbaar is. Na deze winkelintermezzo zijn we naar Baskin Robin gegaan om een heerlijk ijsje te eten. Herma en Dalton hadden geen zin maar wij wel. Na Baskin Robin zijn we naar huis gegaan. ’S avonds hebben we nog even wat gekletst en Dalton heeft de man in Medan gebeld en hem medegedeeld dat we alleen van zijn transport gebruik wensen te maken en wel voor Rp. 250.000,-/dag. Tot onze verbazing ging de man akkoord. We hebben met de eigenares afgerekend en zijn hierna lekker gaan slapen.

 

Vrijdag 02 juni 2000

 

We hebben om 0730 h ontbeten en zijn om 0800 h van huisvesting veranderd. We zijn van het guesthouse naar Hotel Trio in Bandung verhuisd. Na ons geïnstalleerd te hebben zijn Irene en ik om 0900 h vertrokken naar Lingarjati. Het was een mooie omgeving maar een slechte weg. Om 1100 h hebben we koffie gedronken in Kadipaten en op weg naar Lingarjati reden we langs de rivier Cimamuk en passeerden we de berg Cemei. Om 1300 h kwamen we in Lingarjati aan.

 

 

Daar hebben we het museum en de zaal bezichtigd waar het congres werd gehouden betreffende de voorbereidingen voor het verdrag van Lingarjati.

 

 

Ik heb het e.e.a. gefilmd. Het is een prachtige, rustige omgeving. Een plek waar je je goed kunt concentreren op hetgeen waar je mee bezig bent. De man die ons rondleidde heeft in die tijd de delegaties van alles en nog wat voorzien (eten, drinken etc.). Na dit historisch bezoek wat echt de moeite waard was zijn we naar Cirebon vertrokken. Hier heb ik het BAT- (British American Tabaco) gebouw gefilmd.

 

 

Na het e.e.a. vastgelegd te hebben zijn we naar de haven van Cirebon gegaan en daar verder gefilmd.

 

 

Na deze inspanningen zijn we in Cirebon gaan eten in een restaurant waar president Wahid met zijn gezin onlangs ook heeft gegeten. In het restaurant hebben ze een aquarium met twee vissen, genaamd Arwana. Deze vis is alleen in Borneo te krijgen en kost Rp. 500.000,-/stuk. Hij is niet eetbaar. Het is een zoetwatervis en leeft van kakkerlakken, kleine kikkers en duizendpoten. Na het eten zijn we richting huis gegaan. Op weg naar huis zijn we door het plaatsje Sumedang gegaan. Dit plaatsje staat bekend om zijn Tahu. Thuis aangekomen hebben we gegeten en werden we vergezeld van Herma en Dalton want zij hadden al gegeten. We hebben hen een beetje bijgepraat over hetgeen wij die dag allemaal hebben beleefd en zijn later naar bed gegaan.

Zaterdag 03 juni 2000

 

Om 0900 h hebben we ontbeten en zijn om 1000 h vertrokken naar Bogor.

 

 

Om 1100 h hebben we koffie gedronken en hierna een internaat bezocht waar Dalton vroeger in heeft gezeten. Het internaat stond in Cipanas. Het internaat is nog steeds in bedrijf. Ik heb Edward de chauffeur gevraagd of hij nog even langs het buitenverblijf van Soekarno wil gaan opdat ik nog wat kan filmen, hij zei is vanuit de auto ook goed oom, ik zei ja. Van hieruit zijn we naar de theefabriek gegaan. Op weg naar de theefabriek kwamen we langs het huis dat Soekarno heeft laten bouwen voor zijn vrouw Dewi.

 

 

 

Het huis stond op de Puncak. In de fabriek hebben we een rondleiding gehad (zie film).

 

 

De fabriek is opgezet door Nederlanders. Na de fabriek bezichtigd te hebben, vroeg Edward of we nog thee willen drinken. Niemand had belangstelling. We willen ergens wat eten dat was waar iedereen aan dacht. We hebben een restaurant gezocht en hebben lekker gegeten (specialiteit van het restaurant is Soto).

 

 

Na het eten zijn we richting Bogor gegaan om een kamer te zoeken. We hebben een guesthouse bekeken maar dat was niets, hierna een hotel, deze vroeg Rp. 250.000,-/nacht en dat is veel te duur voor een onderkomen zonder terras en zwembad. Het volgende hotel was beter. De kamer kost Rp. 145.000,-/nacht en er was een zwembad aanwezig. De chauffeurs zijn ook in het hotel gebleven. We hebben thee gedronken en hierna hebben we gezwommen. Om 2000 h zijn we in de buurt van het hotel gaan eten omdat het hotel veel te duur is, want bij alles wat je nam kwam 21% bij. We zijn teruggelopen naar het hotel en zijn lekker gaan slapen.

Zondag 04 juni 2000

 

Om 0830 h hebben we ontbeten en om 1000 h vertrokken we naar Taman Mini.

 

 

Dit is een soort Madurodam maar dan in het groot, alles is op ware grootte gemaakt.

 

 

Als eerste hebben we een museum  voor “telekomunikasi” bezocht. Hier is te zien hoe men vroeger met elkaar communiceerden. Hierna zijn we naar een houtkunstenaar uit Papua Nieuw Guinea geweest en hebben hem gevraagd of we hem mogen filmen en hij had geen bezwaar mits we elk Rp. 2.000,- willen geven.

 

 

Om 1500 h hebben we een driedimensionale film gezien. Hierin is Indonesië in een half uur aan ons voorbij gegaan. De film is tot stand gebracht door Ibu Soeharto de vrouw van president Soeharto.

 

 

Om 1600 h zijn we richting huis gegaan. Edward en Cris vertelden ons dat in de buurt van Taman Mini, een eind van de tolweg, het huis van Soeharto stond (kosten Mfl. 14,- ~ Rp. 50.000.000.000,-). In Taman Mini stond een museum waarin alle cadeau’s te zien zijn die Soeharto in het buitenland tijdens zijn bezoek heeft gekregen. Thuis aangekomen wilden Irene en ik zwemmen maar het begon ineens hard te regenen en te onweren, dus ging het zwemmen niet door. We hebben wat gerelaxed en zijn om 2000 h met Herma en Dalton gaan eten. We leverden de sleutels in bij de receptie en liepen naar buiten. De wacht had ons kennelijk al gezien en liep met zijn payong (want het regende nog steeds) naar Cris en Edward om hun te waarschuwen dat wij stonden te wachten. Dit was onze bedoeling niet, wij dachten n.l. dat hij een taxi zou roepen. Uiteindelijk hebben Cris en Edward ons naar een “masakan padang” gebracht, waar we heerlijk gegeten hebben. Na het eten zijn we met een “Angkutan kota”-busje naar huis gereden, kosten Rp. 500,-/persoon. Thuis aangekomen zijn we heerlijk gaan slapen.

Maandag 05 juni 2000

 

Om 0800 h hebben we ontbeten. Na het ontbijt hebben Dalton en ik afgerekend met het hotel.

 

 

Om 0900 h zijn we vertrokken naar Anyer en Carita. In Bogor was een grote demonstratie van buschauffeurs, deze willen hogere lonen. Door deze demonstratie is de weg naar de “Jalan Tol” afgesloten. We moesten dus omrijden, dit kost een uur extra. We hebben van 0900 h tot 1300 h in de auto gezeten alvorens we in Anyer en Carita aankwamen. Het eerste hotel dat we aandeden heette “Solar Marbellia”. De goedkoopste kamer kost Rp. 480.000,-/nacht en de duurste Rp. 1.950.000,-/nacht. We zijn verder gaan zoeken maar het was allemaal even duur omdat hier veel bedrijven zijn en er dus bedrijfsmatig wordt verhuurd en dat drijft de prijs omhoog.

 

 

We hebben besloten om maar eerst te gaan eten in Carita. Hierna hebben we huisvesting

gezocht en vonden een prachtig park met mooie huisjes (kamers) en zicht op zee. Het was Hotel Mambruk Anyer in Anyer. Bij helder weer konden we de Krakatau en de Anak Krakatau zien. De Anak Krakatau was actief. We hebben onze zwemkleding aangetrokken en zijn heerlijk gaan zwemmen in het prachtig aangelegde zwembad. Na het zwemmen hebben we om 2000 h afgesproken om in het “Kakatua” restaurant te gaan eten.

 

 

We hebben per stel een voucher gekregen ter waarde van Rp. 50.000,-, dit konden we gebruiken bij het avondeten en alles wat we meer gebruiken moesten we uiteraard zelf betalen. Na het eten moesten we Rp. 318.000,- bijbetalen.

 

 

We hebben na het eten nog wat rondgelopen en met een paar vissers gepraat, er was opvallend veel wind. Na deze wandeling zijn we naar onze kamers gegaan om lekker te gaan slapen.

Dinsdag 06 juni 2000

 

We hebben om 0800 h ontbeten (het ontbijt kostte Rp. 25.000,-/persoon) en zijn na het ontbijt naar het strand gegaan.

 

 

De dames en Dalton zijn aan het strand op een strech gaan liggen en ik ben lekker gaan zwemmen.

 

 

Om 1100 h hebben we pisang goreng genuttigd. Om 1200 h zijn Dalton en ik naar de receptie gegaan om uit te checken. Dalton vroeg of het mogelijk was dat we ons om 1400 h uitchecken, de baliemedewerker vond het geen probleem, dus konden we nog twee uur heerlijk relaxen en aan het strand liggen. Dalton en ik hebben zwemkleding aangetrokken en zijn beiden in zee gegaan. Daar hebben we het e.e.a. over mijn werk gehad. Hierna is Dalton eruit gegaan en ik ben in het zwembad gedoken.

 

 

Om 1400 h zijn we vertrokken richting Bogor. We hebben gegeten in Anyer bij Warung Tradisional Ikan Bakar Elbe.

 

 

We zijn in Bogor teruggegaan naar het oude hotel en hebben andere kamers gekregen. We hebben bij de receptie afgesproken dat we om halfvijf willen ontbijten, dit moesten we in het restaurant vastleggen. Hierna zijn we naar ons restaurantje  (vlak in de buurt van het hotel) gegaan en hebben heerlijk gegeten en es campur gedronken. Na het eten zijn we richting hotel gegaan en Irene heeft bij een mannetje bij het hotel nog twee beeldjes gekocht. We zijn naar de kamer gegaan en hebben koffers gepakt en zijn hierna lekker gaan slapen.

Woensdag 07 juni 2000

 

Om 0430 h hebben we in de kamer ontbeten en om 0500 h zijn we vertrokken naar Jakarta (vliegveld Soekarno-Hatta).

 

 

Om 0630 h kwamen we op het vliegveld aan.

 

 

We hebben ingecheckt en luchthavenbelasting betaald (Rp. 11.000,-/persoon). Hierna hebben we koffie gedronken en zijn om 0730 h aan boord gegaan.

 

 

Om 0800 h ging het vliegtuig de lucht in. Om 1000 h landen we in Medan. Op het vliegveld stond Mr. Sibaru (aanbevolen door onze kennis uit Yogyakarta) met een chauffeur klaar om ons naar zijn kantoor te brengen. Op het kantoor werd ons het e.e.a. verteld o.a. de kosten van het busje (Rp. 1.750.000,- voor zeven dagen, dus Rp. 250.000,-/dag (fl. 71,-/dag)), binnen het budget dus. Van zijn kantoor zijn we naar Singapore Airlines gegaan om onze vlucht van Medan-Singapore-Amsterdam te reconformeren. Hierna zijn we naar een BCA-bank gegaan om geld te pinnen (Rp. 1.000.000,-). Na deze activiteiten zijn we naar Bohorok vertrokken en kwamen daar om 1400 h aan. We hebben kamers gezocht en zijn snel tot een beslissing gekomen. De kamers (Rp. 120.000,-/nacht, inclusief breakfast) lagen vlak aan de rivier Landat.

 

 

Na ons geïnstalleerd te hebben zijn we heerlijk gaan eten en na het eten hebben we een wandeling gemaakt door het dorpje.

 

 

Bij terugkeer hebben we thee met pisang goreng besteld. Ik ben nog even in de rivier geweest om pootje te baden, het water was

 

 

koud. We hebben nog gezellig zitten kletsen en zijn tegen 1930 h gaan eten. Na het eten hebben we nog wat gewandeld en zijn later naar bed gegaan.

Donderdag 08 juni 2000

 

We zijn om 0600 h opgestaan en om 0630 h hebben we ontbeten. Om 0700 h hebben we kaartjes gekocht voor ons bezoek aan het nationale reservaat Gunung Leuser.

 

 

Na het kaartjes kopen zijn we onder begeleiding van een gids op weg naar de Orang Utans gegaan. De bedoeling van de gidsen is niet om ons de weg te wijzen maar om ons te helpen bij de beklimming van de berg. Deze hulp is hier hard nodig want het is een behoorlijke steile helling. Bij de rivier aangekomen moesten we deze met een bootje oversteken.

 

 

Na de oversteek kwamen we na enkele meters bij een quarantaine plaats voor zieke Orang Utans.

 

 

Om 0800 h gingen we met de bewakers mee naar boven, dat was een beste klim. De bewakers gingen op het schavotje, de voederplaats en na enkele minuten kwamen de eerste Orang Utans. De bewakers hadden het er maar druk mee, want de apen waren erg brutaal.

 

 

Ik heb het nodige gefilmd. Aanwezig waren volgens de begeleider, Halik (vader), Mina (de moeder en volgens de gids, de meest agressieve) en hun kind (June). Het kind heeft deze naam gekregen vanwege het feit dat het in juni geboren is. Verder was er ook nog een ander vrouwtje, genaamd Sumo. Er waren vier mensen aanwezig die het gedrag van de apen bestuderen. Om 0900 h was de voorstelling afgelopen en gingen we weer downhill. Aan het eind kwamen we nog een groepje apen tegen waarvan de gids de naam niet wist. Hij merkte nog op dat Orang Utans solitair leven en dit soort apen in groepen. We staken de rivier over en ik heb hierna met de gidsen afgerekend. Ik heb ze allemaal (3 stuks) elk Rp. 20.000,- gegeven behalve die van mij die heeft mij uitstekend geholpen en die heeft Rp. 30.000,- gekregen. De gids zei dat Nederlanders geen durian eten omdat het zo stinkt. Ik zei dat ik het wel lekker vind. Hij zei dat de durian pas rijp is als het vanzelf uit de boom valt (kalau durian ada masak, jatuh dari pohon). In het hotel aangekomen hebben we eerst wat gedronken, ik heb de gidsen ook wat te drinken aangeboden. Ze namen allemaal Fanta Merah. Hierna hebben we ons lekker gedoucht en zijn toen gaan eten. Na het eten zijn we om 1200 h vertrokken richting Berastagi. Onderweg hebben we gegeten in een leuk restaurantje gelegen in het midden van een vijver. Om 1700 h kwamen we op de plaats van bestemming aan. Het hotel kostte Rp. 260.000,-/nacht. De chauffeur zei dat als hij het regelt, wij het kunnen krijgen voor Rp. 234.000,-/nacht en in Medan kunnen we dan betalen. We zijn naar de kamer gegaan en Herman heeft thee met pisang goreng besteld. Hierna zijn we om 0800 h gaan eten in de cafetaria en na het eten, slapen. Het was een gehorige kamer en het grote bed beviel ons ook niet, al met al een slechte nacht. 

Vrijdag 09 juni 2000

 

Om 0830 h hebben we ontbeten en zijn om 1000 h vertrokken richting Toba-meer (Parapat). Als we rustig aan doen met de nodige sight-seeings dan zal de reis vijf uren duren. Na een halfuur stopte de chauffeur en vroeg of we willen genieten van een panorama over Berastagi, we zijn uitgestapt en ik heb wat gefilmd. Het was inderdaad een schitterende panorama ook richting Gunung Sinabung.

 

 

Als attractie kon je paardrijden of in een karretje getrokken door een paard. Een halfuur later zijn we verder gegaan. Na een uur rijden kwamen we een fruitmarkt tegen, hier zijn we uitgestapt en behalve wat fruit (salak en manderijnen) hebben we ook een paar beeldjes gekocht, één voor Marian en één voor ons. Ik heb tot iets minder dan de helft van de prijs weten af te dingen. Even later vroeg de chauffeur (Supatmin) of we de Piso-Piso waterval willen bekijken. Daar hadden we wel zin in.

 

 

We kregen niet alleen de Piso-Piso te zien maar ook een deel van het Toba-meer. Na wat gefilmd te hebben zijn we verder gegaan. Na een uurtje rijden kwamen we bij een restaurant met uitzicht op het Toba-meer. We hebben eten besteld en moesten bijna een uur wachten, maar toen het geserveerd werd hebben we er lekker van gesmuld. Na het eten wilden we snel verder gaan want het weer zag er dreigend uit.  

 

 

We hebben nog wat chocolade gekocht voor onderweg. Op weg naar buiten zei Irene dat ze te weinig geld heeft teruggekregen, ik ga wel even terug zei ze. Buiten kwamen we aan de praat met een man uit Maleisië (een reisgezelschap) en ineens kwam Irene huilend naar buiten en ze zei dat ze door een man was geslagen, in haar gezicht. Ik rende samen met Dalton naar binnen maar we werden door de groep tegengehouden. Men vertelde ons dat iemand dat heeft gedaan die “mentaly sick” is. We hebben nog wat woorden gewisseld en het reisgezelschap bood zijn verontschuldigingen aan. We zijn teruggegaan naar het busje en zijn verder gegaan.

 

 

Om 1630 h kwamen we in Perapat aan. We konden nergens geld pinnen. We zijn toen verder gegaan naar de haven om over te steken naar Tuk-Tuk (het schiereilandje van Samosir). Om 1730 h ging de boot, maar we vertrokken om 1750 h. De overtocht duurde 45 minuten. We zijn bij aankomst op Tuk-Tuk doorgereden naar Hotel Toledo, maar daar konden we niet slagen omdat de kamers veel te ver van het restaurant lagen. We zijn toen maar doorgereden naar Carolina Ressort en daar konden we wel slagen (kosten Rp. 82.500,-/nacht, incl. tax en excl. breakfast). We hebben eerst gegeten maar het eten was niet denderend. Eerst kregen we twee mooie kamers boven maar het uitzicht was een dikke boom. Dalton en ik zijn later naar de receptie gegaan. Na veel praten mochten we ruilen voor andere kamers. Ik heb nog om een fan gevraagd en we zijn om ca. 2300h gaan slapen.

Zaterdag 10 juni 2000

 

 

Om 0200 h werd ik wakker en ben naar het toilet gegaan. Toen ik weer in bed lag viel de elektriciteit uit, dat duurde ca. 20 minuten. Later viel het even weer weg. Wij zijn om 0830 h gaan ontbijten. Na het ontbijt zijn Irene en ik gaan wandelen en hebben met een local gepraat en die vertelde dat hij vrienden had in Oude Schans en Alkmaar. Een eindje verder heeft Irene een fotorolletje gekocht. Tijden onze verdere wandeling kwamen we een groep jongens tegen die een aapje stonden te plagen. Op onze verdere wandeling kwamen we een advocadoboom vol met vruchten tegen. Later kwamen we iemand tegen op een

 

 

motor en die gaf ons een folder waarop stond dat er vanavond Batak-dansen en lekker eten is in “Bagus Bay”. Als we interesse hadden dan werden we opgehaald en weer teruggebracht. Op de terugtocht kwamen we langs een kemirieboom.

 

 

Na nog wat gefilmd en inkopen gedaan te hebben zijn naar het hotel teruggewandeld. In het hotel teruggekeerd hebben we wat gegeten samen met Herma en Dalton. Na het eten zijn Irene, Herma en Dalton het dorp ingegaan. Ik ben in het hotel gebleven en heb mijn dagboek bijgewerkt. Toen ze terugkwamen uit het dorp hebben we thee gedronken. Na het theedrinken hebben we rustig op de veranda gezeten en genoten van de prachtige omgeving, in het bijzonder het zicht op het Tobameer.

 

 

Om 2000 h zijn we met het busje naar “Bagus Bay” gereden om te kijken wat het was, het stelde allemaal niets voor, want de voorbereidingen voor het Batak-dansen waren nergens te vinden. We gingen dus op zoek naar een ander restaurant en vonden er één waar het eten redelijk was. Na het eten zijn we naar de kamer gegaan om heerlijk te gaan slapen. Op een gegeven moment werd het erg bedrijvig in het park en wat bleek er kwamen hotelgasten aan en die waren bezig zich te installeren in de hun aangewezen kamers. Nadat ik het e.e.a. had geobserveerd kwam ik tot de conclusie dat de ene helft Indonesiërs en de andere helft Chinezen waren. Het zal dus wel een fijne nacht worden!!!

Zondag 11 juni 2000

 

Om 0745 h zijn we opgestaan en hebben om 0845 h ontbeten. Tegen onze verwachtingen in hadden we een rustige nachtrust gehad. Tijdens het ontbijt kwam de chauffeur (Supatmin) om ons te informeren over het feit dat de voorstelling van de Batakdansen pas om 1100 h begint en het dus vroeg genoeg is als we om 1000 h vertrekken.

 

 

Om 1045 h waren we ter plekke in Simanindo en wat bleek, de voorstelling begint pas om 1145 h. Tijdens het theedrinken kwamen we aan de praat met een stel waarvan zij uit Maleisië en hij uit Spanje komt. Ze vertelde dat ze gewoon vrienden zijn omdat ze bij dezelfde firma werken n.l. AVON (cosmetica). Hij heeft ook in Duitsland gewerkt in München en nu werkt hij in Jakarta. Zij werkt in New York en organiseert congressen voor AVON in het buitenland. Later kwamen we elkaar weer tegen bij de voorstelling. Ik heb nog even met haar gepraat en zij gaf mij haar representatiekaartje. Wij zijn nog even in één van de Batakhuisjes geweest, waar Irene nog twee sarongs gekocht heeft. De voorstelling was interessant maar duurde wel erg lang. Aan het einde van de voorstelling werd er een mandje op tafel gezet en was dat een teken dat de voorstelling afgelopen was, de bedoeling is om nu weg te gaan en geld in het mandje te doen, iedereen bleef zitten, men snapte het dus niet. We zijn verder gegaan naar Belirang (Hot Springs) gelegen aan de voet van de Gunung Belirang.

 

 

We hebben eerst wat gegeten. Irene, Herma en Dalton zijn een klein stukje de berg op geweest. Na enige tijd kwamen we de beide “Avonners” ook weer tegen. Dalton en Irene zijn gaan zwemmen. Herman en ik zaten onder een Jambu Air boom te praten met de chauffeur.

 

 

Na het gesprek ben ik een eindje gaan wandelen en ontdekte een prachtige plek met een schitterende zicht op het Tobameer.

 

 

Op een gegeven moment vroeg Manjeet (de vriendin van de Spanjaard) of ze beiden met ons mee mochten rijden naar beneden. We hebben het de chauffeur gevraagd en het was geen probleem. Na verloop van tijd zijn we naar huis gegaan en hebben de beide lifters bij Ambarita (Serlington) afgezet. Toen we thuis kwamen hebben we thee en pisang goreng besteld in het restaurant. Na het theedrinken zijn we naar de kamer gegaan en hebben heerlijk gerelaxt. Om 0915 h zijn we in het restaurant van Carolina gaan eten. Tijdens het eten heeft de chauffeur contact gehad met het restaurant bij de Hot Springs om te vragen of het badpak van Irene er nog ligt. De vrouw aan de andere kant van de lijn zei: “ik ga nu niet kijken maar bel morgen terug, dan weet ik meer”. Na het eten hebben Dalton en ik naar een samenvatting van Italië – Turkije gekeken. Italië won met 2-1. Hierna ben ik naar de kamer gegaan en ben gaan slapen.

Maandag 12 juni 2000

 

Om 0830 h zijn we gaan ontbijten en om 1000 h zijn we vertrokken om een kijkje te nemen in Ambarita.

 

 

Onderweg kwamen we de plek tegen waar vroeger de Batakkers werden veroordeeld. We hebben nog even het museum bekeken en zijn hierna verder gegaan.

 

 

In Ambarita zijn we uitgestapt, hebben even rondgekeken en zijn verder gegaan richting Tomok. In Tomok aangekomen hebben we alle kraampjes bezocht om een Budha te vinden voor onze zoon, maar er waren alleen voorovergebogen Budha’s te krijgen en die vonden we niet mooi.

 

 

Heel fraai zijn de familiegraven van de Batakkers. Er wordt veel aandacht besteed aan het uiterlijk van de graven. We hebben thee gedronken in Samosir Hotel (milkshake, banaan en chocola) en ik heb hier een kaart van Sumatra gekocht. Ik heb gevraagd of ik hier kan internetten, ja zei ze en de kosten zijn Rp. 150.000,-/uur (fl. 43,-/uur), na 2300 h Rp. 50.000,-/uur (fl. 14,-/uur). Dit is allemaal veel te duur. We zijn na het theedrinken verder gegaan, naar huis en hebben heerlijk gezwommen in het Tobameer. Verder relaxen en uitrusten voor de zware reis van morgen, want vandaag is het onze op één na laatste dag in Indonesië. ’S avonds zijn we naar het Samosir Hotel gegaan om nog even lekker te eten. De serveerster zei: “mocht u volgend jaar of later terugkomen, wij hebben kamers die zijn even mooi als bij Carolina en de kosten zijn Rp. 35.000,-/nacht excl. ontbijt”. Het ontbijt kost Rp. 15.000,-/persoon. Irene en ik zijn nog even naar het winkeltje gegaan waar die twee Budha’s, waar wij belang bij hebben, liggen. Ik heb tegen die vrouw gezegd: “Saya menyajihan enampulu, anda menyajihan seratus limapulu, kita membagi dua beda, saya kasi delapanpulu, sembilanpulu, seratus”, maar ze ging er niet op in nou toen zijn we weggegaan. Inmiddels kwam het eten ook. Na het eten zijn we naar Carolina teruggegaan en zijn vroeg gaan slapen voor de zware reis van morgen.

 

Dinsdag 13 juni 2000

 

We waren vroeg wakker en zijn om 0800 h gaan ontbijten. Om 0930 h zijn we met het busje vertrokken naar de ferry. Om 0940 h kwamen we bij de ferry aan en om 1000 h begonnen we aan de oversteek van Tomok naar Perapat.

 

 

Het zicht en panorama was schitterend tijdens de oversteek. Nu kon ik vanuit het Tobameer Hotel Carolina filmen, het waren prachtige beelden.

 

 

In Perapat aangekomen zijn we richting Medan gegaan en passeerden onderweg de plaatsjes Tebing Tinggi en Perbaungan. In Sianter hebben we koffie gedronken met pisang goreng. In Medan aangekomen hebben we eerst bij Tip-Top gegeten. Na het eten hebben Irene en ik nog een kipas op de markt proberen te kopen, maar dat is niet gelukt. Hierna zijn we naar het kantoor van Subari gegaan om de rest van het transport en de huisvesting af te rekenen. Na het afrekenen zijn we richting vliegveld van Medan gegaan.

 

 

Om 2010 h zaten we in het vliegtuig en gingen met Silk Air richting Singapore.

 

 

De vlucht duurde twee uur en het binnenvliegen was een aparte ervaring omdat het vliegtuig nogal laag vloog om uiteindelijk te gaan landen. We waren vroeg hierdoor hadden we een uur om in Singapore in te checken. We hadden een vertraging van bijna een uur want in plaats van 2340 h gingen we om 0030 h richting Amsterdam. Nu is het weer een kwestie van kunnen slapen in het vliegtuig waardoor de vliegtijd dan op een prettige manier aan je voorbij gaat.

 

Woensdag 14 juni 2000

 

Om 0700 h locale tijd landen we in Amsterdam. Daar werden we opgewacht door Monique, Bert, Luca en Tico. Dat was een echte verrassing. Herma en Dalton werden verwelkomd door Muriël. Na gezellig met de club te hebben koffie gedronken zijn we om 0853 h met de trein richting Enschede vertrokken. Voor het instappen heb ik Ans Waanders in Haaksbergen gebeld en doorgegeven dat we tussen 1115 h – 1130 h in Enschede aankomen, maar ze kon ons niet ophalen want ze had al een afspraak met iets of iemand anders werd mij gezegd. In Enschede aangekomen hebben we afscheid genomen van Herman en Dalton, deze zijn met de treintaxi naar huis gegaan. Wij moesten met de taxi naar huis.

 

Einde vakantie Indonesië 2000

 

Wij troffen het weer het was een taxi met gebruiksaanwijzing. De taxichauffeur kon de auto niet in de eerste versnelling krijgen want deze bleef in de achteruitversnelling steken. Hij moest eerst naar de centrale bellen en daar zeiden ze tegen hem dat hij dit probleem aan een bepaalde collega moet voorleggen want deze was de enige die het probleem kan oplossen. Even later kwam er iemand en die loste het probleem op. Hierna zijn we vertrokken richting Haaksbergen. In Haaksbergen aangekomen waren de taxikosten fl. 70,-. Thuis aangekomen troffen we Paul aan. Op dat moment is de Indonesiëreis afgesloten.

 

Back